Alo, Presidente!


On a warm Sunday in March 2014, Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan held his largest rally ever. The location, Istanbul’s Yenikapı Square, was a purpose-built public meeting venue along the Sea of Marmara. The rally was the first to be held in this new space. The entire project was controversial. From the beginning, there had been criticism that its construction would ruin as-yet undiscovered historic sites. Moreover, there was annoyance that government had unilaterally built a site that it would then offer up as justification for banning opposition parties from holding demonstrations in their preferred locations.

Less than two weeks earlier, the city had opened a metro extension, linking Yenikapı to some of the city’s most northern environs. Four months before that, the government had finished its cherished Marmaray line, linking Istanbul’s Asian and European sides. It too led riders to Yenikapı. And if these two new links weren’t enough to encourage supporters to come see the prime minister, the party had rented out scores of city buses and ferries. Party members in some locations even helped supporters pass through turnstiles free of charge.

In the hour or so it took for the square to fill up and spill over in all directions, more supporters kept arriving, chanting Erdoğan’s name. Groups that had been bused in on junkets from distant parts of the city were led about by AK Party workers wearing white hats and holding signs with clearly printed place names. Traffic backed up in all directions as hapless drivers, unaware of the event, found themselves inching through crowds. Lines of police tried with some success to keep a lane open for event-related traffic. At one point, a car containing the prime minister’s wife passed by, nearly causing a stampede.

Despite being trapped in vast crowds, moving at a snail’s pace toward uncertain destinations, people seemed largely upbeat. No shouting, no fighting. In the distance, a loudspeaker blared Erdoğan’s recorded voice prompting one attendee beside me to joke, “Montage!” In general, there was plenty to distract: on the arterial roads, sandwich and water sellers had set up shop alongside a profusion of petition tables, encouraging attendees to sign their support for converting the Aya Sofya back to a mosque. Others hocked football scarves with Erdoğan’s face—or, sometimes, his alongside Turgut Özal and Adnan Menderes’s.

Yenikapı Square itself was surrounded by high fences with only a few entrance points and here people were squeezing themselves in. Outside the fence, people were improvising, climbing on top of traffic lights, hoisting themselves onto rooftops, or perching amid tree branches. As I considered how best to enter, a murmur went through the crowd and heads turned skyward. Circling above was a helicopter. Some of the campaign workers scattered here and there pointed out what everyone already seemed to know: it was Erdoğan above us, looking down on us. People waved and cheered and started chants until the helicopter had lowered out of sight.

Over the next half-hour, I worked my way through the gates and past the wall of port-a-potties that formed another barrier to seeing the stage. Here was the most crowded, with small scuffles breaking out as those trying to pull themselves onto the portables or squeeze between were being shooed back by other spectators who seemed to relished their self-assigned role as bouncers. Beyond that, the press actually thinned a bit and it became possible to stand comfortably.

And then Erdoğan came to the stage:



1. Introductory Poem and Greeting Istanbul (9:20)

2. Glorifying Istanbul and a Second Poem (4:40)

3. Describes a Visit to Silivri and Criticizes Opposition’s Hospital Management (8:00)

4. Denies Charges of Corruption; Points Out Opposition Corruption; Criticizes Fethullah Gülen (11:40)

5. Recalls His Own Imprisonment (4:45)

6. Contrasts AKP Financial Management with the Opposition’s (7:07)

7. Emphasizes that the AKP Serves All Regions and All Peoples (3:15)

8. Criticizes the Media and Those Who “Hate Democracy” (5:45)

9. Describes Infrastructure Accomplishments and Paints the Opposition as Naysayers (5:05)

10. Describes AKP Accomplishments; Women in the Audience Keep Fainting (6:25)

11. Criticizes Fethullah Gülen and December 17th Investigations (5:30)

12. Defends the Ban on Twitter, and Criticizes Youtube and Facebook (10:18)

13. Criticizes the Media (4:50)

14. Tells Audience to Ignore Corruption Charges and Focus on Election (4:17)

15. Accuses Opposition of Having Hidden Motives and False Sentiments (4:23)

16. Lists Off Various Public Investments His Government Has Made (2:50)

17. Mocks Mustafa Sarıgül, the CHP Mayoral Candidate (4:52)

18. Mocks Opposition’s Lack of Political Skill (4:06)

19. Lists Curent and Future Infrastructure Projects (2:55)

20. Conclusion; Campaign Song is Played; Bows and Waving (18:14)

One day all gears will snap off,*[1]

Gloriously our wheels will turn.

From the sky a hand will dry tearful eyes,

Cheering up our houses and our dwellings.

Kırılır da bir gün bütün dişliler,

Döner şanlı şanlı çarkımız bizim.

Gökten bir el yaşlı gözleri siler,

Şenlenir evimiz barkımız bizim.


Leaving our hills, we’ll head straight out,

We won’t have ceased mixing by day’s end.

Beside slingshot stones are missiles,

We are aware of another world.

Yokuşlar kaybolur çıkarız düze,

Kavuşuruz sonu gelmez gündüze.

Sapan taşlarının yanında füze,

Başka alemlerle farkımız bizim.


Language, history, morality, and belief will be saved.

How and what a hero is will be seen.

When land and sky are said to give no water,

Every field is our canal

Kurtulur dil tarih ahlak ve iman,

Görürler nasılmış neymiş kahraman.

Yer ve gök su vermem dediği zaman,

Her tarlayı sular arkımız bizim.


We’ll go, on the illuminated path, we’ll go

Stones up to stomachs, water up to knees, we’ll go

One day it will be evening and we’ll go

Our songs remaining on lips . . .

Gideriz nur yolu izde gideriz,

Taş bağırda sular dizde gideriz.

Bir gün akşam olur biz de gideriz,

Kalır dudaklarda şarkımız bizim . . .


Istanbul, my dear; Istanbul, my cause; my love; my struggle. Oh, Istanbul—from my heart I greet you. Oh, saintly Istanbul. Oh, glorious city at the Prophet’s command. Sibling of Mecca, Medina, Damascus, Diyarbakir, and Jerusalem—from my heart I greet you. Oh, saintly Istanbul. The islands, Arnavutköy, Ataşehir, Avcılar, Bağcılar, Bakırköy, Bahçelievler, Başakşehir, Bayrampaşa —I greet you. Beşiktaş, Beykoz, Beylikdüzü, Beyoğlu, Büyükçekmece, Çatalca, Çekmeköy, Esenler, Esenyurt —I greet you.

İstanbul canım İstanbul, aşkım, davam, kavgam. Ey İstanbul seni yürekten selamlıyorum. Ey aziz İstanbul. Ey kutlu Peygamberin buyruğuna nail olmuş yüce şehir. Mekke’nin, Medine’nin kardeşi, Şam’ın, Kudüs’ün, Diyarbakır’ın kardeşi seni yürekten selamlıyorum. Ey aziz Istanbul. Adalar, Arnavutköy, Ataşehir, Avcılar, Bağcılar, Bakırköy, Bahçelievler, Başakşehir, Bayrampaşa sizleri selamlıyorum. Beşiktaş, Beykoz, Beylikdüzü, Beyoğlu, Büyükçekmece, Çatalca, Çekmeköy, Esenler, Esenyurt sizleri selamlıyorum.


Eyüp—I greet you with affection. I send my greeting to the honorable Abu Ayyub al-Ansari who hallows your grounds.[2] Fatih—from my heart I greet you, and give thanks to Fatih the Conqueror, who hallows your soil. Gaziosmanpaşa, Güngören, Kadıköy, Kağıthane, Kartal, Küçükçekmece, Maltepe, Pendik—I greet you too. Sancaktepe, Sarıyer, Silivri, Sultanbeyli, Sultangazi, Şile, Şişli, Tuzla, Ümraniye, Üsküdar, Zeytinburnu—I greet you especially.

Eyüp seni muhabbetle selamlıyorum. Toprağını şereflendiren Hz. Eyüp’e selam gönderiyorum. Fatih, seni gönülden selamlıyor, toprağını şereflendiren Fatih Sultan Mehmet’e buradan rahmet niyaz ediyorum. Gaziosmanpaşa, Güngören, Kadıköy, Kağıthane, Kartal, Küçükçekmece, Maltepe, Pendik sizleri de selamlıyorum. Sancaktepe, Sarıyer, Silivri, Sultanbeyli, Sultangazi, Şile, Şişli, Tuzla, Ümraniye, Üsküdar, Zeytinburnu sizleri de özellikle selamlıyorum.


Istanbul, I bring you the greetings of Sivas and Yozgat. I bring you the greetings of Batman, Muş, Bingöl, and Siirt. I bring you greetings from the cities of Antalya, İzmir, Aydın, Edirne, and Tekirdağ. I bring you the greetings of our siblings in Artvin, Rize, Erzurum, and yesterday those in Hatay and Ankara and, a bit before, when I was in Kocaeli.

İstanbul, sana Sivas’ın, Yozgat’ın selamını getirdim. Sana Batman’ın, Muş’un, Bingöl’ün, Siirt’in selamını getirdim. Sana Antalya’nın, İzmir, Aydın, Edirne, Tekirdağ’ın selamını getirdim. Sana Artvin’in, Rize’nin, Erzurum’un dün Hatay’daki, Ankara’daki kardeşlerimin, az önce Kocaeli’deydim kardeşlerimizin selamlarını getirdim.


Istanbul is the representation of Turkey. Istanbul is a city where the flags of nearly all our eighty-one provinces wave. I greet all of Istanbul’s sister cities—Can the people in the back hear? Praise God—From here, I greet Islamabad. Kabul, Baku, and Lefkosa—I greet you. Mosul, Kirkuk, Erbil, Baghdad, and Basra—I greet you. Cairo, Alexandira, Beirut, Damascus, and Aleppo—I greet you. Skopje, Xanthi, Komotini, Prizren, Belgard, Sarajevo, Mostar—I greet you.[3]

İstanbul, Türkiye’nin özetidir. İstanbul adeta 81 vilayetimizin bayrağının dalgalandığı bir şehirdir. İstanbul’un tüm kardeş şehirlerini selamlıyorum. Arka tarafa duyur mu? Mahsallah. Buradan İslamabad seni selamlıyorum. Kabil, Bakü, Lefkoşa seni selamlıyorum. Musul, Kerkük, Erbil, Bağdat, Basra seni selamlıyorum. Kahire, İskenderiye, Beyrut, Şam, Halep seni selamlıyorum. Üsküp, İskeçe, Gümülcine, Prizren, Belgrad, Saraybosna, Mostar sizleri selamlıyorum.


Gaza, Ramallah, Jerusalem, Mecca, Medina—I greet you. All our sibling countries, all our siblings. Our friend-cities. Today, my brothers and sisters, Turkey is looking to you. Today, Istanbul, the whole world is looking to you. Today, all the world’s oppressed, its victims, those without rights, those alienated and orphaned are looking to you. Our brothers, robbed of their votes in Cairo, are looking to you, Istanbul. In Damascus, where bombs are raining down, suffering mothers are looking to you. Volunteers in Baghdad are looking to Istanbul. In the violated lands of Karabakh, our brothers are looking to you.[4] Sarajevo and Mogadishu are looking to you.

Gazze, Ramallah, Kudus, Mekkem, Medine sizleri selamlıyorum. Butun kardes ulkeleri, butun kardeslerimiz. Dostumuz sehirleri. Kardesim, bugun Turkiye seni izliyor. Bugün tüm dünya İstanbul’u sizi izliyor. Bugün dünyanın tüm mazlumları, magdurlari, haksizleri, garipleri yetimleri sizi izliyor. Kahire’de oyları çalınmış kardeşlerim size Istanbul izliyor. Şam’da üzerine bombalar yağan, ciğeri yanmış anneler sizi izliyor. Bağdat’taki gönüller İstanbul’u izliyor. Karabağ’da toprakları çiğnenmiş kardeşlerimiz sizi izliyor. Saraybosna’nın bugün İstanbul’u izlediğini dile getiren Erdoğan, “Mogadişu bugün İstanbul’u izliyor.


There are those who say “montage.” Kılıçdaroğlu, look—how did we make this montage? Is it beautiful? Do you like it? You make a montage like this.

Varsın birileri ‘montaj’ desin, Kılıçdaroğlu bak, bu montajı nasıl yaptık? Güzel mi? Beğendin mi? Bir montaj da sen yap böyle.

There are some who say we made a montage, that we shipped people here. They deride this enthusiasm. But know Istanbul that Gaza’s fatherless and Ramallah’s motherless are looking to you. At this moment, those circumambulating the Kaba are saying prayers for you. “We are waiting for good tidings on the night of March 30; we are awaiting good tidings from Istanbul; we are awaiting good tidings from Turkey,” they say. For them, March 30 will be something beautiful, something important.

Varsın birileri ‘montaj’ desin, ‘taşıma’ desin, bu muhteşem coşkuyu küçümsesin ama bilesin ki İstanbul, Gazze’nin yetimleri, Ramallah’ın öksüzleri bugün seni izliyor. Şu anda Kabe’nin etrafında tavafta olanlar size dualar ediyor. Diyorlar ki; ’30’unun akşamında müjde bekliyoruz, İstanbul’dan müjde bekliyoruz, Türkiye’den müjde bekliyoruz’. Onun için 30 Mart bir başka güzel, bir başka önemli.


In Medina, beside the blessed tomb of our holy prophet, teary-eyed believers are looking to Istanbul, calling, continuously asking, “How is Istanbul?” Now they come, wondering about the same things to us: how is Istanbul? How is the climate—they’re asking such things. Istanbul, at every moment you are on the tongue, in the ear, in the eyes—you’re being looked to. Yet Pennsylvania’s looking isn’t like this: they are looking at private things—they are looking at immoral things. But here we follow beautiful things. But here we look to the nation’s bright tomorrows.

Medine’de Hazreti Nebi’nin mübarek kabri başında gözü yaşlı müminlerin İstanbul’u izlediğini belirterek, telefon… sürekli soruyorlar, “İstanbul nasıl?” Şimdi gelirken, aynı şeye muhatap olduk, İstanbul nasıl, katılım nasıl, bunu soruyorlar. İstanbul her an sen dildesin, her an kulaktasın, her an gözlerdesin izleniyorsun İstanbul ama Pensilvanya’nın izlediği gibi değil, onlar mahremleri izliyor, onlar ahlaki olmayan şeyleri izliyor ama burası güzellikleri izliyor, ama burası ülkemin aydınlık yarınlarını izliyor.


Fortified, miserable Jerusalem is looking to you today. Istanbul, you are Turkey’s hope. Istanbul, you are the hope of the Islamic world, of the Balkans, of Europe, of the world. Like a guardian, you are carrying the weight of history on your back. Istanbul, you are carrying on your back the hope of Muslims in Aceh, of the poor in Somalia, of the oppressed in Africa. Istanbul—in your bags, in your scabbards, you are carrying mercy; you are carrying love. You are the ward of Fatih the Conqueror; you are a saintly city; may the Lord elevate your honor, Istanbul; may the Lord protect you.

Mahsun, Boynu Bükük Kudüs bugün sizi izliyor. İstanbul sen Türkiye’nin umudusun İstanbul. Sen İslam coğrafyasının, Balkanlar’ın, Avrupa’nın, dünyanın umudusun İstanbul. Sen tarihin yükünü bir emanet gibi sırtında taşıyorsun. İstanbul sen Açe’deki Müslümanın, Somali’deki yoksulun, Afrika’daki mazlumun umudunu sırtında taşıyorsun. İstanbul sen heybende, kınında rahmet taşıyorsun, aşk taşıyorsun, sen Fatih’in emanetisin, sen aziz bir şehirsin, Rabbim senin izzetini artırsın İstanbul, Rabbim seni korusun.


We, we are weak voices. . .minarets,[5]

You, don’t leave us without the call to prayer,  My Lord!

Either call those who make honey here,

Or, without a beehive, don’t leave us, My Lord!

Untiled minarets . . .likewise, the sky,

Oh, without the Milky Way, don’t leave us My Lord!

Biz, kısık sesleriz… minareleri,

Sen, ezansız bırakma Allahım!

Ya çağır şurda bal yapanlarını,

Ya kovansız bırakma Allahım!

Mahyasızdır minareler… göğü de,

Kehkeşansız bırakma Allahım!


With Islam, this earth was shaped,

Without Islam, don’t leave us, My Lord!

Müslümanlıkla yoğrulan yurdu,

Müslümansız bırakma Allahım!


Give us strength . . .in the field of struggle,

Without a wrestler, don’t leave us, My Lord!

Crowds awaiting a hero,

Without a hero, don’t leave us, My Lord!

Let us know what to stand against,

Don’t leave us for dead, My Lord!

Bize güç ver… cihad meydanını,

Pehlivansız bırakma Allahım!

Kahraman bekleyen yığınlarını,

Kahramansız bırakma Allah’ım!

Bilelim hasma karşı koymasını,

Bizi cansız bırakma Allah’ım!


With Islam, this earth was shaped,

Without Islam, don’t leave us, My Lord!

Müslümanlıkla yoğrulan yurdu,

Müslümansız bırakma Allahım!


On tomorrow’s path—for years,

Without Ramadan, don’t leave us, My Lord!

Either share out this orphan flock,

Or, without a shepherd, don’t leave us, My Lord!

Without love, without water, without air

And without a country, don’t leave us,My Lord!

Yarının yollarında yılları da,

Ramazansız bırakma Allah’ım!

Ya dağıt kimsesiz kalan sürünü,

Ya çobansız bırakma Allah’ım!

Bizi sen sevgisiz, susuz, havasız;

Ve vatansız bırakma Allah’ım!


With Islam, this earth was shaped,

Without Islam, don’t leave us, My Lord!

Müslümanlıkla yoğrulan yurdu,

Müslümansız bırakma Allah’ım!


Amen; for eternity, amen; say “amen” all at once brave ones. God is great! Heavenly martyrs. Amen, amen, God is great!

Amin, sonsuz kere amin, amin desin hep birden yiğitler, Allahu ekber gökten şehitler. Amin, amin Allahu ekber.


Istanbul, today is very different; Istanbul, today, once again, you will write history. Today, Istanbul, once again, you will break the traps and games. Today, Istanbul, once more, your friendly heart will shake the hearts of your enemies. God bless you Istanbul. May the Lord make our brotherhood, our comradeship, and our affection eternal. For the March 30 election, for our nation, for our democracy, for Istanbul—be a means of attaining the good.

İstanbul bugün çok başkasın, İstanbul bugün bir kez daha tarih yazıyorsun Istanbul. Bugün bir kez daha oyunları, tuzakları bozuyorsun İstanbul. Bugün bir kez daha dostun kalbine umut ve sürur, düşmanın kalbine korku salıyorsun İstanbul. Allah senden razı olsun, Rabbim kardeşliğimizi, yol arkadaşlığımızı, muhabbetimizi daim eylesin. 30 Mart seçimleri Türkiye için, milletimiz için, demokrasimiz için, İstanbul için hayırlara vesile olsun.


My siblings, we set out on the road from Sivas; with Kocaeli today we reached our forty-sixth city—at this moment, forty-seven. Earlier, in the three provinces of Istanbul, in Suruç and finally in Silivri, we met with our brothers and sisters. That night Silivri was incredible—and interesting. We stopped by Edirne; Silivri was not on our Tekirdağ itinerary. They said, “Whatever, as we’re passing by, we should stop by Silivri.” “Okay,” we said. Within two hours, Silivri was bursting. Praise be to God, twenty thousand people gathered in Silivri in two hours . . .Amen, oh Lord, what enthusiasm, what affection.

Kardeşlerim, Sivas’tan yola çıktık, bugün Kocaeli’ye 46. şehrimize uğradık, şu anda 47. şehir İstanbul… Daha önce İstanbul’un 3 ilçesinde, Suruç’ta, en son Silivri’de kardeşlerimizle buluştuk. Silivri bir muhteşemdi o akşam. ve enteresan Edirne’ye uğradım, Tekirdağ bizim programımızda Silivri yoktu. Dediler ki, ‘Ne olur işte geçerken bir de Silivri’ye uğrayalım’. ‘Peki’ dedik, 2 saat içerisinde Silivri patladı. Maşallah 20 bin kişi Silivri’de toplandı, iki saatte… Aman Yarabbim ne coşku, ne muhabbet.


From here, I am once again sending my love and greetings to Silivri for hosting us that night. I know that much work has been done in Silivri—and that our dear Kadir has done much work there. God willing, our brothers and sisters in Silivri will give the needed answer at the ballot box. Same with Avcılar. Same with Büyükçekmece. Having just gone, we can say there is great affection there. I have a promise for Çatalca: I couldn’t make it to Çatalca. I’m ashamed on account of this, but after the election—God willing—we will go with congratulations to Çatalca.

Buradan tekrar ben Silivri’nin o akşamki bizi ağırlamasına selamlar, sevgiler yolluyorum. Silivri’de çok emekleri olduğunu ve Kadir Bey oraya çok emek verdiğini biliyorum. İnşallah Silivrili kardeşlerimiz de şimdi bu seçimde sandıkta gereken cevabı verecekler. Avcılar öyle, Büyükçekmece öyle, anında gittik maşallah büyük bir muhabbet var. Çatalca’ya sözümüz var Çatalca’ya uğrayamadım. Ondan dolayı mahcubum ama seçim sonrası inşallah Çatalca’ya da tebriğe gideceğiz.


This is the eighth election we are entering as the AK Party.[6] Yes Küçükçekmece, I’m remembering you, all right. I do not believe that the work done in Küçükçekmece will not for naught, and—God willing—we will emerge from Küçükçekmece in a stronger fashion.

AK Parti olarak bu bizim girdiğimiz 8. seçim. Evet Küçükçekmece anlıyorum seni, eyvallah, Küçükçekmece’de verilen emekler zayi olmayacaktır diye inanıyorum ve çok daha güçlü bir şekilde inşallah Küçükçekmece’den yine çıkacağız.


Believe it: public squares have not before witnessed a view such as this. Our cities have not seen such an enthusiasm, such an excitement. If these are Istanbul’s feelings, believe that they are the feelings of our other eighty cities too. If this is what’s in Istanbul’s heart, if this is what’s in its thoughts, if this is what’s on its tongue and prayers, believe that the people of all friendly and sibling cities feel this way as well.

İnanın meydanlar böyle manzaraya daha önce şahit olmadı. Şehirlerimiz böyle bir coşkuya, heyecana şahit olmadı. Şu İstanbul’un hissiyatı neyse, inanın diğer 80 vilayetin hissiyatı o. Şu İstanbul’un kalbindeki neyse, fikrindeki neyse, dilindeki neyse, dua neyse, inanın bütün dost ve kardeş şehirlerin halkları da işte aynen o şekilde.


The nation sees the games that are being played on it. The nation, with its vast perception, boundless foresight, and pure heart, sees the dirty game that is being played on Turkey, the trap that has been laid. My brothers, when I became the candidate for mayor in 1994, no one gave me a chance of winning. Who did we take the municipality from? The CHP . . .The corrupt CHP municipality . . . Kılıçdaroğlu, you don’t remember this. We already knew you from the Social Security Administration (SSK). We knew the corruption at the SSK. You were rescued by the “Rahşan pardon.” You got off the hook.[7]

Millet oynanan oyunu görüyor, millet o engin ferasetiyle, o sınırsız basiretiyle, o tertemiz kalbiyle, Türkiye üzerinde oynanan kirli oyunu, Türkiye’ye kurulan tuzağı görüyor. Kardeslerim İstanbul’a 1994’te büyükşehir belediye başkan adayı olduğumda kimsenin kazanacağına ihtimal vermiyordu. Kimden aldık belediyeyi CHP’den… Yolsuzlukların belediyesi CHP… Kılıçdaroğlu sen bu işleri anlamazsın. Seni zaten SSK’dan tanıyoruz. SSK’daki yolsuzluklarınla tanıyoruz, Rahşan affıyla kurtardın, işi yırttın.


We know the pains we suffered at SSK hospitals. Awhile back in Kocaeli, an old auntie called to me, saying , “To the stage, to the stage.” “Hey come,” I said. The old auntie came, and you know what she said? “Twice they held me hostage at the hospital.”[8] Perhaps at this moment, among this crowd, there are a fair number of former SSK hostages. Right?

SSK hastanelerinde çektiğimiz çileleri biz biliriz. Az önce Kocaeli’nde yaşlı bir amca illa ‘sahneye, sahneye, sahneye’ dedi. ‘Ya getirin’ dedim. Geldi yaşlı amca, ne dedi biliyor musunuz? ‘İki kere beni hastanede rehin tuttular’ dedi. Belki de şu anda bu topluluğun içerisinde SSK hastanelerinde nice rehin tutulanlar oldu. Öyle mi?


Oh my brothers, do you know what my first order was upon coming to office? It was this: “From here on out, no one is to be turned away at the hospital doors, and moreover I will hear no more things like this hostage taking.” Hearing me sent a strong message to the head nurses, certainly we cut our relations. Does such a thing exist now? Can we go to the hospitals we want? Can we get medicine from the pharmacies we want? From patience, we achieve victory . . .with your patience, we have reached victory.[9]

Ah kardeşlerim, geldiğimde ilk verdiğim talimat neydi biliyor musunuz? Şuydu; ‘bundan böyle hastanelerin kapısından kimseyi döndürmeyeceksiniz, ve asla rehin tutmak gibi bir şey duymayacağım’. Duyduğum zaman başhekimlere kesin ikazımdı, kesinlikle ilişkilerini keseriz. Böyle bir şey var mı artık. İstediğimiz hastaneye gidiyor muyuz? İstediğimiz eczaneden ilacımızı alıyor muyuz? Men sabera zafera… Sabrettiniz, zafere ulaştık.



Istanbul’s elite, its “cream,” wasn’t expecting such a result. Istanbul was without water, there were piles of trash. That’s because “CHP” means “pollution”; it means “corruption”; it means “trash.” “CHP” means “no water.” I’m here now saying: oh Istanbul, at that time Ümraniye was a CHP-run municipality. Remember? At the Ümraniye dump there was a wild storage area; alas, that dump exploded, becoming a grave for thirty-nine people.[10] Youths can’t remember this, Gezi protesters can’t remember this. Oh, environmentalists, ha! What “environmentalists,” huh? Alas thirty-nine people died there. It was a CHP municipality.

İstanbul’un seçkinleri kaymak takımı böyle bir sonuç beklemiyordu. İstanbul susuzdu, çöp dağları vardı. Çünkü CHP demek kirlilik demektir. Yolsuzluk demektir, çöp demektir. CHP demek susuzluk demektir. Ben burada simdi sesleniyorum: Ey İstanbul o zaman Ümraniye’nin belediyesi de CHP’liydi. Hatirliyor musunuz? Ümraniye çöplüğünde vahşi depolama vardı, o çöplük patladı 39 kişiye maalesef mezar oldu. Gençler bunu bilmeyebilir, geziciler bunu bilmeyebilir. Ah ah, çevreci ha, ne çevrecisi ya? 39 kişi orada maalesef öldü. CHP’li belediye vardı. CHP’nin buyuksehir belediye vardir.


Who called this to account? Where was the media? Where was their friendly media? Did they call this to account? They didn’t ask; they were absent. Why? They were passing the ball; they were all in solidarity. They helped each other. But history is settlings accounts now; it’s saying, “Oh CHP, time to pay for those thirty-nine citizens.”

Bunun hesabını soran oldu mu? Nerde o medya? Yandaş medya nerede? sordular mı bunun hesabını? Sormazlar, işlerine gelmez. Niye? Paslaşıyorlardı, dayanışma içerisindeydiler. Onları onlar getirdiler. Ama tarih hesap soruyor şimdi. Diyor ki ey CHP o 39 vatandaşımızın hesabını ver.


Kılıçdaroğlu, settle these accounts. But these guys don’t show their faces. Never! Kılıçdaroğlu came to Istanbul as a mayoral candidate. I wondered where exactly he lived. They said, “Kağıthane.” Journalists also asked him, “Where do you live?” “Kağıttepe,” he said. Election day came and he couldn’t vote. [11] Oh, with this guy, if you give him three sheep, he’ll lose them. Believe that a thing such as this can’t be. He was posing—posing!

Kılıçdaroğlu sen bunların hesabını ver. Ama bunlarda o yüz yok. Yok. Geldi İstanbul’a büyükşehir başkan adayı oldu Kılıçdaroğlu. Ben de merak ettim nerede oturuyor diye. Dediler ki, Kağıthane’de. Gazeteciler de sormuş kendisine, ‘Nerede oturuyorsunuz?’ diye. ‘Kağıttepe’de oturuyorum’ demiş. Seçim günü geldi, seçim gününde de oyunu kullanamadı. ya bunun eline 3 tane koyun verin kaybedip gelir. İnanın bundan bir şey olmaz. Pozlar veriyordu, pozlar.


Files! He has files about corruption . . .Of course, I wouldn’t have suspected such things to be true at the time. When [Deniz] Baykal was CHP General Secretary, Kılıçdaroğlu was at his side. What was written in those files? Corruption! Who was in these files? The guy their putting up for mayor of Istanbul at this very moment.[12] What did they do to him? They tossed him out of the party for corruption.

Klasör, yolsuzluk klasörü… Tabii böyle şeylerin olacağını da zannetmiyordu o zaman. Baykal genel başkan o da yanında. Klasörün sırtında ne yazıyor yolsuzluk. Kimin klasörü bu? Şu anda büyükşehir adayı olarak gösterdiler zatın. Ne yaptılar onu? Partiden ihraç ettiler hırsız ya, yollsuzluklar icersinde ihraç etiller.


And my worthy siblings, that guy they kicked out of the party for corruption is the one they’ve brought and made a mayoral candidate. Well, what is this? I’m saying you [Kılıçdaroğlu] prepared these files, now you’re going and making this guy the Istanbul candidate? Why? They’ve got nothing to work with—nothing.  Who can they put there? There’s no one else you can take and make a candidate? This is the situation they are in. These guys are paralyzed—paralyzed! But we came thundering in—still we’re thundering in. And, with the Lord’s permission, we’ll do so again.

Ve degerli kardeslerim, o ihraç ettikleri kişiyi şimdi getirdiler büyükşehir adayı yaptılar. Peki bu nasıl iş? Ben söyliyorum klasörü sen hazırladın, şimdi de kalkıyorsun o adamı Istanbul aday yapıyorsun. Niye? Malzeme yok ellerinde malzeme. Kimi koysunlar? Oraya getirip de aday yapacakları insan yok. Bu durumdalar. Bunlar felç olmuş felç. Ama biz gümbür gümbür geldik, yine gümbür gümbür geliyoruz. Rabbimizin izniyle gene geleceğiz.


Why? We came to Istanbul, to this country, not to boss people around, but as servants; and, as servants, we’ll continue on our path. For we are the aggrieved of our nation, its lovers.

Niye? Biz, İstanbul’a, ülkemize, biz milletimize efendi olmaya değil, hizmetkar olmaya geldik; yine hizmetkar olarak yolumuza devam edeceğiz. Zira biz bu milletimizin dertlisiyiz, biz bu milletimize aşığız.


The privileged elites in Istanbul didn’t believe that Recep Tayyip Erdoğan could become minister. They assumed they could still control the nation, beguile it. The nation gave them a tough lesson. You know what I’m saying now? On March 30, not only they, but also these telephone listeners, these Pennsylvania-types—we give them the most important lesson.

İstanbul’daki seçkinler elitler, Recep Tayyip Erdoğan’ın başkan seçileceğine inanmıyorlardı. Milleti dahi kontrol ettiklerini, milletin aklını çeldiklerini zannediyorlardı. Milletim onlara ağır bir ders verdi. şimdi ne diyorum biliyor musun? 30 Mart’ta sadece onlara değil, hani bu telefonları dinleyenler var ya, Pensilvanya var ya, en önemli dersi ona vereceğiz


If there are those out there whose children go to [Gülenist] test prep schools, please, take our children out of there. Through the National Education Ministry, we will give test-prep classes on the weekends for free. For years these [Gülenists] have been exploiting us. Draining us like leeches. But leeches can be virtuous—they’ll suck out bad blood. These guys drank that which belongs to us! They said they were being benevolent—they drank; they said they were being charitable—they drank. They said they were sacrificing for us—they drank.[13] They said they were vowing—they drank.

Bunların dershanelerine gidenler varsa yavrularımızı lütfen oralardan alın. Milli Eğitim Bakanlığı olarak hafta sonlarında takviye kurslarını biz ücretsiz olarak vereceğiz. Yıllarca bunlar bizi sömürdüler ya. Sülük gibi sömürdüler. Ama sülük faziletli, sülük zararlı kanı emer. Bunlar bizim helalimizi yediler ya. Sadaka dediler yediler, zekat dediler yediler, kurbanlık koyun dediler yediler, adak dediler yediler.


Oh my brothers, my beloved prophet—on [Gülen’s] television station, came down from heaven and got into a truck.[14] And he approved this—did you know? Hey, are you a teacher or a screenwriter, huh? What are you?

Ah kardeşlerim ha, benim sevgili peygamberime, kendi televizyonunda miraçtan iniyor kamyonete bindiriyor. Ve bu senaryoları da o onaylıyor biliyor musun? Yahu sen hoca mısın senarist misin? Nesin?


The [recently deceased journalist] Savaş Ay asked [Gülen], “Haven’t you ever voted?” “One time I did,” he replied, “and after that, “Were the angel Gabriel to found a party, I wouldn’t even support him,” he replied.[15] Well, we believe in angels. How can you use such language? The angel Gabriel wouldn’t’ labor to found a party. His work is clear. But how can you say such things? We have a saying: “There are no false comparisons.” You know what this means? When you make comparisons, you must do then correctly—there can’t be false comparisons. This comparison he made is shameful! Shameful!

Merhum Savaş Ay soruyor; ‘Hiç oy kullandınız mı?’. ‘Bir kere kullandım’ diyor. ‘Peki bundan sonra?’ ‘Hazreti Cebrail parti kursa, ona bile oy vermem’ diyor. ya bizde meleklere iman var. Sen bu lafı nasıl kullanırsın. Hazreti Cebrail’in işi gücü yok da parti mi kuracak ya? Onun yapacağı iş belli zaten. Ama sen bu lafı nasıl söylersin? Bizde bir laf var, ‘Teşbih hata kabul etmez’ diye. Bu ne demektir biliyor musunuz? Benzetmeyi yaparken doğru yapacaksın. Yanlış benzetme asla olmaz. Bunun yaptığı benzetme rezalet, rezalet.


We were victims of our good will. Our headscarf-clad girls going to university were issued a fatwa telling them to uncover, my dear sir.[16] Why? Because the February 28th generals wanted this. Oh, what sort of learned teacher are you, huh? Before February 28th, you hadn’t said like this. In the evening, one thing; in the morning another. Five months before, one thing; five months after, another. Five months before, a prayer; five months later, with the same sentences, a curse. Do Muslims curse Muslims?[17] Forget that: humans . . .Because we are inheritors of the merciful Prophet. We never carry out his commands with rage . . .but with mercy.

İyi niyetimizin kurbanı olduk. Başörtülü kızlarımızın, üniversiteye giderken başlarını açmaları noktasında fetva veriyor beyefendi. Niye? Çünkü 28 Şubatçı generaller onu istediler. ya sen nasıl hocasın be? Ama 28 Şubat öncesinde öyle demiyor, o zaman başka. Akşam başka, sabah başka. 5 ay önce başka, 5 ay sonra başka. 5 ay önce duadan bahsediyor, 5 ay sonra aynı cümlelerle beddualardan bahsediyor. Müslüman, Müslümana beddua eder mi ya? Bırak, insana bile… Çünkü biz bir rahmet peygamberinin varisleriyiz. Asla… Biz gazapla emredilmedik, rahmetle emredildik.


My sisters and brothers, I’m asking Istanbul: is it clear who closed the Imam Hatip schools to the middle classes? Is it clear who closed the trade schools to the middle classes? Is it clear who barred our headscarf –clad girls from the universities? Is it clear who altered the entrance requirements? What happened? Was this done away with? Now, on account of the government’s “4+4+4” program, can our children enter twelve year Imam Hatip programs with ease? Is there a barrier? Was the coefficient-penalty done away with?[18] Can one enter the university she wants? Can’t they? Can they work in state offices?

Kardeşlerim, Istanbul’a soruyorum, simdi İmam-hatiplerin orta kısımlarını kapatanlar belli. Meslek liselerinin orta kısımlarını kapatanlar belli. Üniversiteye başörtülü kızlarımızın girişini engelleyenler belli. Katsayı engelini koyanlar belli. Ne oldu? Kalktı mı? Artık rahatlıkla yavrukarimiz imam-hatiplerin 4+4+4’le 12 yıllık derslere giriyor mu, engel var mı? Katsayı da kalktı mı? İstediği üniversiteye giriyor mu? Gitmedi? Devlet dairelerinde de çalışabiliyor mu?


Hey, Pennsylvania, what more do you want? You said, “University,” we gave you university. We allowed seventeen new universities. What did you want, huh? When you wanted us to visit different schools around the world, trips were made. In those places, we referred you to state officials—what do you want from us?

Ee, Pensilvanya daha ne istiyordun? Üniversite dedin, sana üniversite verdik. 17 tane üniversiteye müsaade verdik. Ne istiyordun ya. Dünyanın değişik yerlerindeki okullarını ziyaret etmemizi istediğinizde oralara gidip ziyaret ediyor, oralardaki devlet başkanlarına biz refere oluyorduk ya, ne istiyordun sen bizden?


Don’t forget: with love, these people will be defeated. Pennsylvania—together with Bahçeli and Kılıçdaroğlu—you will be defeated. We will defeat you along with the people in this square. This is the difference between us: we are on the path of the motherland; we are on the path of the nation; we are on the path of the flag—with this sincerity we are continuing.

Unutmayin kişi sevdikleriyle beraber haşrolacaksın. Pensilvanya, sen Bahçeli’yle, Kılıçdaroğlu’yla haşrolacaksın. Ama bizde bu meydandakilerle haşırolacağız. Aramızdaki fark bu. Biz vatan yolundayız, millet yolundayız, bayrak yolundayız, samimiyetle bunu devam ettiriyoruz.



My brothers and sisters, when I was mayor, four and half years, they said the same things that they are saying today—and what happened? I read a poem of Ziya Gökalp’s in Siirt and, because of this, they arrested me, saying, “Hey, off to Pınarhisar Prison with you.”[19] Of course, what could be done? “This command is fated,” we said, “And there is a fate beyond fate.”

Kardeşlerim Istanbul ta belediye baskan oldugum 4,5 yıl, hep aynen bugün söylediklerin, söylediler ve en sonunda ne oldu? Siirt’te Ziya Gökalp’e ait şiiri okudum, bu şiirden dolayı tuttular, ‘Haydi Pınarhisar’ dediler. Tabii ne gelir ki elden? ‘Kader bu emir’ dedik; Çünkü ‘kaderin üstünde bir kader var’ dedik.


There were no guns in our hands. We were servants—we did such service for Istanbul. What came of this work? They said, “You said such and such, you spoke with the intent of breaking the unity of the state. “What’s that?” I asked. They brought me to court for saying that poem along with a gathering:

Bizim elimiz silahlı değil. Biz hizmetkardık, İstanbul’a bunca hizmetler yaptık. Nereden çıktı bu iş? Dediler ki ‘Sen, böyle böyle böyle dedin, devletin nizamını bozmaya yönelik konuşma yaptın.’ ‘Nedir?’ dedim. Önüme bu şiiri çıkardılar” diyerek, alandakilerle


Minarets, bayonets

Domes, shields

Mosques, our barracks

Believers, soldiers

This holy army, awaits my faith

Minareler süngü,

Kubbeler miğfer

Camiler kışlamız

Müminler asker.

Bu ilahi ordu dinimi bekler


We said, “My brothers, should they come with cannons and with tanks, they will not take this impregnable fortress of faith.” This unsettled them. So what happened? We went to prison. At that time, do you know what their friends in the media wrote? They said, “He can’t even be a local headman.” These people who said, “Not even a local headman,” were prime minister of Turkey for eleven years. Because they can’t steal the will of this nation.[20]

Kardeşlerim, toplarıyla, tanklarıyla gelseler dahi imanın bu geçilmez kalesi aşılamaz dedik. Bundan rahatsız oldular. Ne oldu? Girdik. O zaman şu andaki yandaş medya var ya, ne yazdı biliyor musunuz? ‘Muhtar bile olamaz’ dediler. Muhtar bile olamaz dedikleri kişi 11 yıldır aralıksız Türkiye’de başbakan oldu. Çünkü bu milletin iradesini çalamazsınız.


We first bent to the will of the people, then of God. My brothers, we are continuing our struggle against his fascist, dictatorial, “May 27th” faction. There will be no opportunity for those who seek to establish paths outside Turkey’s democratic structure. In the public squares there are grudges, hate, and anger being voiced . . .but in our book, there is no such language, no grudges, no hate. On newspaper pages and television screens, they are speaking in a way that scorns the nation and the national will.

Biz önce halkın sonra hakkın iradesine boyun eğdik. Kardeşlerim, biz bu faşizci, baskıcı 27 Mayısçı blok ile mücadelelerimiz sürdürüyoruz. Türkiye’nin yapısını demokrasi dışı yollarda dizayn etmek isteyenlere karşı fırsat yok. Meydanlarda kin, nefret, öfke ayrımcılık diliyle… Ama bizim kitabımızda o dil yok, kin yok, nefret yok. Gazete sayfalarında, televizyon ekranlarında milleti ve millet iradesini tahkir eden bir dille konuşuyorlar.


My example is the example of my nation’s rights; my example is the example of my nation’s laws. We are standing firm against those who hope to violate the law. We are standing firm against those who hope for a legal coup. For twelve years, we have stood firm against those who seek to steal the nation’s property; we are standing firm against those hoping to steal its will.

Benim meselem, milletimin hak meselesidir, benim meselem milletimin hukuk meselesidir. Biz, hukuku çiğnemek isteyenlere karşı dik duruyoruz. Biz, yargı darbesi yapmak isteyenlere karşı dik duruyoruz. Milletin malının çalınmasına karşı 12 yıl dik durduk, milli iradenin de çalınmasına karşı dimdik duruyoruz.


We’re saying this my sisters: we came to office; we took power from the MHP. What was our national earnings [GDP]? $230 billion. Well, could a corrupt government lift the GDP from $230 billion to $820 billion? At this moment, our GDP is $820 billion.[21] In seventy-nine years, they built 6,100km of divided road—we made 17,000km in twelve years. This is the difference between us.

Biz sunu soyluyoruz kardesim. Goreve geldik. MHP’den aldik iktidari. Milli gelirimiz neydi? 230 milyar dolar. Yahu, yolsuzlukların olduğu bir iktidarda 230 milyar dolardan 820 milyar dolara çıkabilir misiniz? Şu anda milli gelirimiz 820 milyar dolar. 79 senede 6 bin 100 kilometre bölünmüş yol yaptılar. Biz 12 yılda 17 bin kilometre bölünmüş yol yaptık. Aramızdaki fark bu.


That’s not it: these guys, the CHP’s offspring, the DSP, and the MHP by its side . . . [MHP leader Devlet] Bahçeli talks—oh my lord God!—for sixteen or seventeen years he’s been at the head of the party. Nothing comes of it. But I’m speaking to my brothers and sisters who give their hearts to the MHP—oh my beautiful siblings . . .The point of politics is to be first. Oh my siblings who give their votes to the CHP . . .politics is done in order to be first. Will you always be going backwards? Will you always lag behind in this way, never being first? Take a look . . . Kılıçdaroğlu goes on television in Bursa and says, “If I get less than 40%, I’m going to resign. My friends will resign too.” He got 26%.[22] What happened? Still he hasn’t given up.

Bunlar, CHP’nin yavrusu DSP, yanında MHP… Bahçeli de konuşuyor hey Allahım Yarabbim. 16-17 yıldır bu partinin başında. Hiçbir şey olmaz. Fakat benim MHP’ye gönül veren kardeşlerime sesleniyorum. Ah benim güzel kardeşlerim… Siyaset birinci parti olmak için yapılır. Ey CHP’ye gönül veren kardeşlerim… ya siyaset birinci parti olmak için yapılır. Hep böyle arkadan mı geleceksiniz? Hep birinci parti olamayarak da böyle arkadan nal mı toplayacaksınız? Yahu hale bak… Çıkıyor Bursa’da bir televizyonda konuşuyor Kılıçdaroğlu. ‘Eğer yüzde 40’ın altında oy alırsam, ben de istifa edeceğim, arkadaşlarım da istifa edecek’ diyor. Yüzde 26 oy aldı. Ne oldu? Yine bırakamadı, bırakamadı.

Bahçeli hasn’t even got this far. He is now—even by his standards—making things up. “If you don’t get 51%,” he says, “Withdraw.”[23] Hey, we’re having a local election. And anyway, getting 51% isn’t a condition for coming to power—being first is the condition. Learn this first, huh. Couldn’t you learn more politics? You need to learn this. But I’m praising God; with the likes of Kılıçdaroğlu, Bahçeli, and others, the AK Party will be long in power in this country.

Bahçeli, zaten oraya hiç yanaşmıyor. O şimdi kendine göre bir hesap uydurmuş, ‘Yüzde 51 alamazsan çekil’ diyor. Ya biz yerel seçim yapıyoruz. Kaldı ki yüzde 51, iktidar olmanın şartı değil, birinci parti iktidar olmanın şartıdır. Sen önce bunu öğren ya. Daha siyaseti öğrenemedin ya. Bunu öğrenmen lazım. Ama Allah’a hamdediyorum Kılıçdaroğlu gibi, Bahçeli gibi, diğerleri gibi muhalefet oldukça Ak Parti bu ülkede daha çok iktidar olur.


My brothers, look: what did the MHP leave us with? A $23.5 billion debt was left to us. What did we do? We paid it. We zeroed it out.[24] At this moment, is there a debt? No. The IMF wanted a $5 billion debt. Okay, we said, we’ll give it.

Kardeşlerim, Bakın MHP, bize ne devretti. IMF’ye 23.5 milyar borçla devretti. Biz ne yaptık? Ödedik, sıfırladık. Şu anda borç var mı? Yok. IMF borç istedi 5 milyar dolar. Tamam dedik, veririz.


That’s not all: these guys say they’re nationalists—these guys are racist, skull-measuing nationalists. There’s no love of country and nation with these guys. They ate up the central bank—our national bank. That was the MHP era . . .that’s the sort of help they are. My sisters, do you know how much money was in out registers [i.e. foreign exchange reserves]? $17.5 billion . . .Now, there’s no need to cry . . .

Bitmedi, bunlar milliyetçiyiz diyor ya. Bunlar kafatası milliyetçisi. Vatanını, milletini sevmek, öyle bir şey bunlarda yok. Merkez bankasi, milli bankamiz yemi. MHP doneminde . . .soyle bir yardimci olur. Kardeşlerim merkez bankasinin kasasini ne vardi biloyor musunuz? 17,5 milyar dolar . . .Simdi aglama yok . . .


Yes, my siblings, we were given $17.5 billion. Now do you know what’s in our registers? $128 billion![25] The interest lobby and so-forth are trying, the mafia is trying, but still we won’t be brought to our knees. For the good of the nation—with God’s permission—we stand firm. These guys think differently about the nation; they are setting down a different path. We can’t stay on it.

Evet, kardeşlerim, 17,5 dolar devraldik. Simdi ne var kasada biliyor musunuz? 128 milyar dolar. Faiz lobisi vaiz lobisi çalışıyor mafya çalışıyor yine bizi çökertemiyorlar. Milletin doğruları Allah’ın izni ile dimdik ayaktayız. Bunlar Türkiye’yi farklı zannettiler. Farklı yollara başvurdular. Bunla da kalmadık.


My farmer brothers—my officials and merchants—in this time we’re dealing with, they suffered a great deal. How much credit did the agricultural bank give to farmers? 59%. Us? 5%.[26] How much credit was given to the merchants—do you know? Halkbank gave 47%. Us? 4.5%.[27] This is the difference between us: it stays in the pockets of our merchants; it stays in the pockets of our farmers. Oh, my sisters, that’s not it: in the name of “forced austerity” they cut the pay of the workers. Do you know by how much? 13.5 quadillion lira![28]

Benim Çiftçi kardeşime, benim memur, esnaf, bütün şöyle ele aldığımız zaman çileler çektirdiler. Çiftçiye Ziraat Bankası kac kredi veriyor? yüzde 59, biz 5. Esnafa kac kredi veriyor biliyor musun? Halkbank yüzde 47, biz yüzde 4,5. Aradaki fark, benim esnafımın cebinde kaliyor, çiftçimin cebinde kalıyor. Ah, kardeslerim, bitmedi. İşçiyi memuru zorunlu tasarruf adı altında parayı kestiler. Ne kadar para, biliyor musunuz? 13 buçuk katrilyon.


When I became prime minister, this problem was placed in front of me. There is this much debt, they said. We can’t owe money to state officials and workers, I said. We’ll pay this right away. And quickly we paid it. “3.5 quadrillion lira from housing assistance,” they said. We paid this too. What then? 17.5 quadrillion lira! Hey MHP, oh CHP, oh DSP—in the past, okay . . .but to start from that point again; you’re making everyone groan, workers and government employees . . .

Başbakan oldum, önüme bunu getirip koydular. Bu kadar borc var dediler Bir devlet işçisine, memuruna borçlu olamaz dedim. Hemen bunu ödeyeceğiz. Ve süratle 13.5 katrilyonu ödedik. Konut Edindirme Yardımı dediler, 3.5 katrilyon kestiler. Onu da biz ödedik. Ne oldu 17,5 katrilyon. Ya MHP, ey CHP, ey DYP eskiden tabii, ta oralardan başlıyor, hepsi inim inim inlettiler, işçiyi de memuru da…


We’re the opposite. This is our difference. Look at education, this is our difference; in health, this is our difference; in justice, in security, this our difference. In this country there is no special privilege now. What there is in the west, there will be in the east; what there is the north, there will be in the south. So, to ethnic nationalism: no. To regional nationalism: no. To religious nationalism: no. On account of this, whether one is Turk, Kurd, Laz, Circassian, Georgian, Roma, Bosniak, Albanian—or whatever comes to mind—I love the seventy-seven million people of this country because they were created by God.

Biz aksine. Bizim farkımız bu. Eğitime bakıyorsunuz farkımız bu, sağlıkta farkımız bu, adalette, emniyette farkımız bu. Bu ülkede ayrıcalık artık yok. Batı’da ne varsa Doğu’da da o olacak. Kuzeyde ne varsa güneyde de o olacak. Yani etnik milliyetçiliğe hayır, bolgesel milliyetçiliğe hayir, dinsel milliyetçiliğe hayır. Dolayısıyla ben Türkü, Kürdü, Lazı, Çerkezi, Gürcüsü, Romanı, Boşnağı, Arnavutu, aklınıza ne gelirse, ülkemdeki 77 milyonu, beni yaradan Allah yarattığı için seviyorum.


Therefore, what do we say? One nation. One nation. Now, looking at the BDP, you see Kurdish nationalism; looking at the MHP, you see them doing political Turkism; looking at the CHP, you see what I call the “beachside party.” We are the party of 780,000 square kilometers. This is our difference. This is our difference.

Onun için ne diyoruz? Tek millet. Tek millet. Şimdi bakıyorsun BDP’ye siyasi kürtçülük yapiyor, MHP bakiyorsun siyasal Türkçülük yapiyor, CHP bakiyorsin ben diye kumsalların partisi. Biz 780 bin kilometrekarenin partisiyiz . Farkımız bu. Farkımız bu.


Who would have said, for the love of God, that there would be an airport in Şırnak? Who would have said that in Ağrı, Kars, or Iğdır airports would be built? Those are our country. Didn’t we do all that? We did. Now in Hakkari we’re doing it. Sadly, this divisive terrorist group is continuously threatening the contracting firms. Make whatever threats you want, we’ll build there. We’ll do it there because my people live there. We’ll do it.

Kim derdi Allah aşkına Şırnak’a havaalanı yapılacak. Kim derdi Ağrı’ya, Kars’a, Iğdır’a havaalanı yapılacak. Oralar bizim vatanımız. Hepsini de yaptık mı? Yaptık. Şimdi Hakkari’yi yapıyoruz. Maalesef bu bölücü terör örgütü, bunlar müteahhit firmaları sürekli tehdit ediyor. İstedikleri kadar tehdit etsinler, orayı da yapacağız. Orayı da yapacağız. Çünkü orada benim insanım yaşıyor. Onu da yapacağız.


My brothers, there is not religious nationalism. Why? Because in my country there are many Muslims, but also non-Muslims to whom we give service. This is our duty. Want to be a Christian? Be one. Want to be a Jew? Be one. Want to be an atheist? Be one. There’s no special privilege. We are obligated to provide the same service to everyone. We will not make these divisions. So, as a prime minister, as a government, all these groups are included within our area of duty. Our administration will never be an administration of special privilege. I want this to be known. My dear friends, with this perspective we are carrying on our struggle; we will continue to carry on. Turkey will not continue as a country for those with money, power, position, or office. This I want you to know.

Kardeşlerim, dinsel milliyetçilik yok. Niye? Çünkü ülkemde kahir ekseriyeti Müslüman da olsa Müslüman olmayanlara da bizim hizmetimiz var. O bizim görevimiz. İster Hristiyan olsun, ister Musevi olsun, ister ateist olsun ayrımcılık yok. Herkese aynı hizmeti götürmeye mecburuz. Bu ayrımı yapamayız. Yani bir başbakan olarak, bir hükümet olarak bizim görev alanımız içerisinde bunların hepsi var. Asla bizim iktidarımız bir ayrımcılığın iktidarı olmayacaktır. Bunun böyle bilinmesini istiyorum. Degerli arkadaslarim, bu anlayışla bizler bu mücadeleyi sürdürüyoruz, sürdürmeye devam edeceğiz. Parası olanın, gücü olanın, makamı, mevkisi olanın iktidar sürdüğü bir ülke Türkiye olmayacak. Bunu böyle bilmenizi istiyorum.



The reign of those with newspapers and television in their hands—gangs, mafia, juntas—has come to an end. At the ballot box we are giving a necessary lesson to those who continuously try, in spite of the decision of the nation, to take Turkey in their hands and give it a different shape. We will continue to give these lessons at the ballot box. “Word and decision are the nation’s,” we said, setting out on our path.

Elinde gazetesi, televizyonu olanın, çetelerin, mafyanın, cuntanın hakimiyeti artık Türkiye’de sona ermiştir. Biz, milletin kararına rağmen Türkiye’yi sürekli olarak farklı bir şekilde ele almaya çalışanlara gereken dersi sandıkta veriyoruz. Sandıkta vermeye de devam edeceğiz. ‘Söz de karar da milletindir’ dedik, yola böyle çıktık.


These guys have a problem with the nation, with democracy. Thus, they are always protesting the ballot box and the nation. For a while, they were singing a song—what were they saying? “Democracy consists of more than the ballot box.”[29] You like it? What does it consist of? Does it consist of your sultanate? Your money, your cash? Never! True . . .they got used to it like this. Throughout the world, influential sorts are expecting this. But this isn’t how it is. We never agreed to a democracy without the ballot box—and we aren’t now.

Bunların milletle, demokrasiyle sorunu var. O yüzden sandığa ve millete sürekli itiraz ediyorlar. Epey bir zamandır bir şarkı tutturdular, ne diyorlar? ‘Demokrasi sandıktan ibaret değildir’. Sevsinler sizi. Nereden ibaret? Sizin saltanatınızdan öyle mi? Paranızdan, pulunuzdan öyle mi? Asla. Doğru… Bunlar öyle alıştılar. Dünyadaki ağababaları da bunlara böyle çanak tuttu. Ama böyle değil. Biz sandıksız bir demokrasiyi asla kabul etmedik ve etmiyoruz.


The place one arrives at by sneering at ballot boxes can’t be democracy. Scorning the ballot box is scorning this nation. Didn’t the CHP say that this nation was “a belly scratching guy”?[30] Didn’t this CHP say the nation was a “knucklehead”?[31][31] This is how they are, yeah . . .These guys ran this country with the support of an elite segment, or they came to power through coups—they came by these ways. In this country, mocking the ballot box, not showing respect for the ballot box, has one meaning: coup!

Sandığı küçümseyerek varılacak yer demokrasi olmaz. Sandığı küçümsemek, bu milleti küçümsemektir. Bu CHP, millete ‘göbeğini kaşıyan adam’ demedi mi? Bu CHP millete, ‘bidon kafalı’ demedi mi? Bunlar böyle ya… Bunlar bir elit kesimin sürekli desteğiyle bu ülkede iktidar oldular. ya darbeyle geldiler, ya bu tür yollarla geldiler. Bu ülkede sandığa laf etmenin, sandığa rıza göstermemenin tek bir anlamı var; o da darbedir.


Even today, those who won’t understand that they can’t defeat the AKP at the ballot box are distaining it and devaluing it—were a ballot box to to come into their hands, they would try to destroy it. It’s like separatist terrorists. Distaining the ballot box is not a style of democratic opposition. Belittling the ballot box is a form of coup!

Bugün de sandıkta AK Parti’yi alt edemeyeceklerini anlayanlar, yine sandığı küçümsemeye, sandığı değersiz kılmaya, ellerinden gelse sandığı ortadan kaldırmaya çalışıyorlar. Bolcu terorin yaptikleri gibi. Sandik kucumsemek demokratik bir muhalefet tarzi degildir. Sandik kucumsemek ustsuru bir darbeciliktir.


These guys have a problem with the nation; a problem with the national will, with the nation’s dreams, with the nation’s religious values, with its spiritual values. Their attacks on the ballot box, their attempts to devalue it, stem from this reason. As Turkey normalizes and the shadow of “tutelage” over politics lifts, their allergy to the nation’s sole control over politics grows. As the ballot box diminishes their hopes, my dear siblings, they are becoming shrewish.

Bunların milletle sorunu var. Milletin iradesiyle, milletin hayalleriyle, milletin kutsal değerleriyle, manevi değerleriyle sorunları var. Sandığa saldırmaları, sandığı değersizleştirmeye çalışmaları işte bu yüzden. Türkiye normalleştikçe, vesayetin gölgesi siyasetin üzerinden kalktıkça, millet siyasetin yegane sahibi oldukça bunların sandığa karşı alerjileri giderek arttı. Sandıktan ümitlerini kestikçe, degerli kardeslerim, şirretleşiyorlar.


In their hearts and minds, they are yearning for May 27.[32] They are dreaming of power that they can obtained by overturning the ballot box. Every ten years, as though out of habit, they do something like this, seeking to block the voice of the nation. But they will not succeed. Certainly they will not succeed. They are counting on a street revolution to overturn the legitimate government. They are trying to make us swallow street violence, calling it “a democratic right to protest.” From here I am saying this one more time to my nation: your rights, your laws—I have not shown the slightest hesitation in protecting them, nor will I show it.

Kalplerinde, zihinlerinde 27 Mayıs özlemiyle yaşıyorlar. Sandığı devirerek, elde etmek istedikleri iktidarın hayaliyle yaşıyorlar. Her on yılda bir yapmaya alıştıkları gibi, yine milletin önünü evet kesmeye çalışıyorlar. Ama başaramayacaklar. Kesinlikle başaramayacaklar. Meşru iktidarı sokakta devirmenin hesaplarını yapıyorlar. Sokak şiddetini, ‘demokratik protesto hakkı’ diye yutturmaya çalışıyorlar. Buradan milletime bir kez daha sesleniyorum; sizin hakkınızı, hukukunuzu korumakta en ufak bir tereddüt göstermedim, göstermeyeceğiz.


We will give no support to this hatred of democracy, this opposition to democracy, this opposition to the nation, born of an elitist sentiment. What does the CHP say? “We will go back to the Turkey of the past; we will go back to the Istanbul of the past.” Look at this mindset! . . .Look at this logic! . . .What was there to “old Istanbul”? There was garbage. What was there? There was pollution. What was there? Excuse me, but there was sewage flowing in the steets. My brothers, are these things suitable to a modern Istanbul? Now there is a new Istanbul; now there is a new Turkey.

Bu demokrasi düşmanlığına, millet düşmanlığına, seçkinlik duygusundan ötürü bu kibre geçit vermeyeceğiz. Ne diyor CHP, ‘Eski Türkiye’yi getireceğiz, eski İstanbul’u getireceğiz’. Şu kafaya bak ya… Şu mantığa bak… Eski İstanbul’da ne vardı? Çöp vardı. Ne vardı? Hava kirliliği vardı. Ne vardı? Afedersiniz, kanalizasyonlar sokakta akıyordu. Kardeslerim, modern bir İstanbul’a bunlar yakışıyor mu? Ama artık yeni İstanbul var, artık yeni bir Türkiye var.


Our power is your power. You know this. Unless you want it, there is no pressure group, internal or external saying “go” that can make us leave. Against you, we surrender to fate. But aside from the nation, aside from you, we wouldn’t be slaves of power—nor will we be.

Bizim gücümüz, sizin gücünüzdür. Bunu böyle bilin. Siz istemedikçe, içteki ve dıştaki hiçbir güç odağının ‘git’ demesiyle gitmeyeceğiz. Size karşı boynumuz kıldan incedir. Ama milletin dışında, sizin dışınızda bir gücün esiri olmadık, olmayacağız.


My brothers, in 1994 we came to power as the hope of the poor, the wretched and the victimized, and we’ve carried God’s stewardship. On November 3, 2002, in the same way, we came to work as the hope of the poor, the wretched, the alienated, the fatherless, and the motherless. During the course of twelve years, not just the hopes of eighty-one cities, but of all the wretched, orphaned, and motherless, stranded, alienated, and impoverished of the world, have been raised.

Kardeslerim, 1994’de yoksulların, mazlumların, mağdurların umudu olarak iş başına geldik, ve emaneti hakkıyla taşıdık. 3 Kasım 2002’de aynı şekilde yoksulların, mazlumların, gariplerin, öksüzlerin yetimlerin umudu olarak iş başına geldik. 12 yıllık süreç içerisinde sadece 81 vilayeti değil, dünyadaki bütün mazlumların, yetim ve öksüzlerin, yolda kalmışların, garip ve gurebanın umudu konumuna yükseldik.


Now we are having a local election. For the love of God, has this CHP General President submitted a plan? A project? Can he submit one? What’ll it be, huh? What can come from those who call Kağıthane “Kağıttepe”? These candidates . . .well, ask, “What have you done in Şişli? What did you do and what will you do in Istanbul? Nothing. They don’t have the opportunity or the power.

Şimdi bir belediye seçimi yapıyoruz. Allah aşkına bu CHP’nin Genel Başkanı burada bir plan, bir proje sundu mu? Sunabilir mi? Ne olacak ya… Kağıthane’ye, ‘Kağıttepe’ diyenden bir şey olabilir mi? Adayları… Ya sorun ‘Sen Şişli’de ne yaptın?’ Şişli’de ne yaptın ki, İstanbul’da ne yapacaksın? Yapamaz. Bunların böyle bir imkanı, böyle bir gücü yok.


Recently, we have built the Taksim-Yenikapi metro line—you know it contains a newly constructed bridge. Well, they would tear that bridge down. Oh, with this CHP, destruction is an obligation, not constution. Later they come and fish on the Galata Bridge. Hey, thank God that the AK Party came to lead this municipality so that there is fish there. If not, you wouldn’t have been able to fish. Because the Golden Horn would be closed to fish; totally poisoned; pollution throughout. But we came and cleaned the Golden Horn. Thanks to Mayor Kadir Topbaş, at this moment, the waters of the Golden Horn are connected to the Bosphorus by tunnel through Kağıthane. In this way, we brought circulation. At this moment, through circulation, the waters of the Golden Horn are more clean. We go forward with the notion that “cleanliness is next to godliness.”

Geçenlerde, bizim Taksim-Yenikapı hattındaki, biliyorsunuz o yeni yapılan köprü var ya, o köprüyü yıkacakmış. Ya bu CHP yıkmakla mükellef, yapmakla değil. Ondan sonra da geliyor, Galata Köprüsü’nün üzerinde balık tutuyor. Ya dua et, AK Parti’nin belediyeciliği geldi de orada balık var. Yoksa sen o balığı da tutamazdın. Çünkü o Haliç, artık balığa yasaktı. Çünkü artık tamamıyla zehirlenmis, zehir saçıyordu. Fakat biz geldik Haliç’i temizledik. Sağolsun Kadir Bey, şu anda Boğaz’ın sularını, tünelden Kağıthane’ye bağladı. Böylece sirkülasyon başladı. Bu sirkülasyonla şu anda Haliç’in suyu daha temiz hale geldi. Ya biz ‘temizlik imandandır’ anlayışıyla yürüyoruz.


At this moment, there is a sparkling clean Golden Horn. At this moment, hundreds of thousands of fish can enter. Uncountable numbers of people are fishing at this moment off the Galata and Unkapanı [Ataturk] bridges. One of these is the CHP mayoral candidate.[33] Thanks to us you can fish. Go on; good luck. You just keep on fishing . . .

Şu anda tertemiz bir Haliç var. Onlarca yüzün üzerinde balık şu anda Haliç’e girebiliyor. Unkapanı Köprüsü’nün üzerinde de Galata Köprüsü’nün üzerinde de artık balık tutanların sayısı belirsiz. İşte bunlardan bir tanesi de CHP’nin belediye başkan adayı. Sayemizde balık tutuyorsun. Hadi hayırlı olsun. Sen balık tutmaya devam et . . .


During tweleve years, we have continued without allowing the cause to be sullied. Look what happened: there are transportation problems in Istanbul; are there three bridges across the Bosphorus? Two are finished; a third is being made. They said, “No” to the first one. CHP . . .The second bridge was done; still they said, “No.” CHP . . .We are making the Yavuz Selim Bridge, to this too they are saying, “No.”[34]

12 yıl boyunca bu davaya leke sürülmesine izin vermedim. Bakin, ne oldu? İstanbul’da ulaşım sıkıntısı var. Boğaz’ın üzerinde üç köprü var mı? İki tanesi biten, üçüncüsü de yapılıyor. Birinci köprüye ‘hayır’ dediler. CHP… İkinci köprü yapıldı, yine ‘hayır’ dediler. CHP… Yavuz Sultan Selim Köprüsü’nü yapıyoruz, şimdi ona da ‘hayır’ diyorlar.


Oh my brothers, believe it: as of today, these guys have never said “Yes” to any beneficial project. These guys are obliged to destroy. We built the Marmary [linking the European and Asian sides of Istanbul]. Thank God they can’t see it. Because it’s under the ocean, because its sixty-two meters deep, they can’t see it. Were they able to see it, they would complain about it too. Now the Marmaray is working. Are you happy with it? There’s been fog [which delays bridge traffic and ferries] for two days in Istanbul; every day 300,000 people cross the Bosporus, right? Now we are building another to the south. Two levels of tube transportation. Still under the ocean. In the coming year we will open it. Kılıçdaroğlu, will you rip that down too? But, since you’ll not be coming to power . . .now you too can [spend time] crossing it . .

Ya kardeşlerim, inanın bunlar hiçbir hayırlı işe bugüne kadar ‘evet’ demediler. Bunlar yıkmayla mükellef. Marmaray’ı yaptık, Allah’tan ki görmediler. Denizin altından gittiği için, 62 metre derinlikten gittiği için görmediler. Görseydiler, ona da itiraz ederlerdi. Şimdi Marmaray çalışıyor. Nasıl memnun musunuz? İstanbul’da iki gün sis oldu, her gün 300 bin kişi. Değil mi? Şimdi biz onun güneyinde bir tane daha yapıyoruz. İki katlı tüp geçit. Yine denizin altında. Önümüzdeki yıl onu da açacağız. Kılıçdaroğlu, onu da yıkarsınız olur mu? Ama iktidara gelemeyeceğine göre, sen de artık aracınla oradan geçersin . . .


My siblings, these guys have no perspective—none! Look, Four lanes one way, four lanes another, between those a train. My brothers, not one kuruş came from our pockets. All of it was paid by the contracting firms. For seven and half years, they will work it; then the bridge will be turned over to the state. Not a kuruş was spent. In a country with things like this, how do you accuse this government of corruption?


Kardeslerim, bunlar ufku yok ufku. Bak 2.5 milyar dolara yollsuzluktan seni mal oluyor. 4 gidiş, 4 geliş ve ortasında da tren yolu olacak. Kardeslerim, cebimizden bir kuruş çıkmıyor, tamamen yüklenici firma alacak. 7,5 sene çalıştıracak, ondan sonra devlete köprüyü teslim edecek. Bir kuruş para yok. Bunların olduğu bir ülkede sen bu iktidarı nasıl yolsuzlukla suçlarsın.


Now we are making a third airport—the cost: $46 billion. Not one kuruş is coming from our pockets. They will operate it for twenty years; after twenty years, they will turn it over to the state . . .$46 billion . . .Hey, how do you charge this government with corruption? A man should be ashamed, embarrassed . . .These guys couldn’t even herd three sheep . . .“Without stop, we’ll continue down the road,” we said—we’ve continued.

Şimdi üçüncü havalimanını yapıyoruz, maliyeti ne 46 milyar dolar. Cebimizden bir kuruş çıkmıyor. 20 yıl çalıştıracaklar, 20 yıl sonra devlete teslim edecekler. 46 milyar dolar… Ya, sen bu iktidara nasıl yolsuzlukla yüklenirsin? Adam utanır, sıkılır. Hayatında bunlar üç koyun gütmedi ki. ‘Durmak yok yola devam’ dedik, devam edeceğiz.


Look: we said, “Istanbul Canal.” If a person is annoyed, all sorts of possibilities are available to these guys with NGOs. With these they can come, demonstrate, do stuff—I don’t know what they do . . .Come to your senses [Gezi Protests]: in this country you haven’t planted a single tree. All you do is burn; you destroy; you do nothing else. Then its pots and pan sounds in the air. This is what thse guys do. What do they call it? “Democracy,” “Freedom!” Can there be democracy with pots and pans. Can there be freedom? With these activities there is uneasiness, but it doesn’t sink in with these guys. Some of those with this mindset are also in the streets and roads doing ugly acts.

Bak, ‘Kanal İstanbul’ dedik. Adam Kanal İstanbul’dan rahatsız, her türlü imkanlarıyla bunların kendi STK’ları var. Onlarla gelirler, gösteriler yaparlar, bilmem ne yaparlar… Biraz kendinize gelin, şu ülkede bir dikili ağacınız yok. Sadece yakarsınız, yıkarsınız başka bir işiniz yok. Ondan sonra da tencere tava, hep aynı hava. Bunların yaptığı bu. Adı da ne? ‘Demokrasi, özgürlük!’ Tencere tava ile demokrasi olur mu? Özgürlük olur mu ya? Onunla ancak huzursuzluk olur. Ama bunlarin basmiyor. Bazi Bu zihniyette olanlar da sokaklarda, yollarda çirkin hareketler yapmakta.


[A woman in the audience needs medical attention.]


Let’s open up a bit . . .make way . . .

Biraz acalim.


My brothers, over twelve years, we have attempted not to let these thieves, those with bad will, or those with different calculations affect our sensibility. Over twelve years, we have tried to provide for those fatherless and motherless ones to whom a hand had not been extended.

Kardeslerim, 12 yıl boyunca hırsızların, art niyetlilerin, farklı hesaplar içinde olanların bu davaya sızmaması için hep hassasiyet içinde olduk. 12 yıl boyunca yetimin, öksüzün hakkına el uzatılmamasının bu noktada teminine çalıştık.


Believe it: where we were when came to office in 1994, we are still there. The sensibility that was within us on that day, remains within us today. My sisters, God knows, while we are here, on duty, in authority, entrusted, we will always give a hand to those in need. That extended hand, the hand . . .pardon . . .

Inanin 1994’te görevi devralırken neredelerse bugün de orada olduguz. O gün nasıl bir hassasiyet içindeysek, bugün de aynı hassasiyet içerisindeyiz. Kardeslerim, Allah bilur. Biz burada olduğumuz sürece, görev, yetki, emanet biz de olduğu sürece, yetimin hakkına el uzattırmayız. El uzatanın, o elini de Kusura bakmasın…


[Another woman in the audience needs help.]


Open up over here . . .let’s make way a bit . . .let’s be careful . . .is there anyone around connected with her? . . .

Suraya açin, şuraya açin . . .Suraya hemen acalim. Biraz dikakli olalim. Yaninda ilgili kim var?


My sisters, we haven’t let you down; we won’t let you down. Until our last breath, this life is given in service to you. We will continue to be protectors of your religious consciousness. We will continue to defend our honor and our decency.

Kardeslerim, Sizleri hayal kırıklığına uğratmadık, uğratmayacağız. Son nefesimize kadar, bu can, bu tende oldukça biz size hizmetkarız. Sizin emanetinizi kutsal bilmeye, devam edeceğiz. Namusumuz, şerefimiz gibi korumaya devam edeceğiz


My siblings, we have explained that many events have been used as excuses for serious attacks against citizens. The events of December 17 were the same. Under the guise of corruption and bribery allegations were serious organized attacks—not just on us but also on Turkey, the Turkish Republic, and our national security. In these planned attacks there was not a shred of courage.

Kardeslerim, birçok olaylar bahane edilerek yapılan ağır saldırıları vatandaşlarla birlikte atlattık. 17 Aralık’ın da aynı şekilde. Yolsuzluk ve rüşvet iftirası altında, bizden ziyade Türkiye’ye, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne, milli güvenliğimize ağır bir saldırı düzenlediler, planlı bu saldırılarda en küçük bir mertlik yok.


In these attacks there was no honesty; in these attacks there was not a crumb of morality. They are attacking in a manner that is immoral, graceless, craven, degraded, and treacherous. They are attacking religious values; they are attacking the national will; they are attacking our brotherhood and the peace process; they are attacking our unity. They are attacking the economy, our bread—the bread on our dinner tables.

Bu saldırılarda dürüstlük yok, bu saldırılarda ahlakın kırıntısı yok. Önlerine ne gelirse ahlaksızca, hayasızca, namertçe, alçakça, haince ona saldırıyorlar. Kutsal değerlere saldırıyorlar, milletin iradesine saldırıyorlar, kardeşliğimize, çözüm sürecine saldırıyorlar, birliğimize saldırıyorlar. Ekonomiye, emeğe, sofradaki ekmeğe saldırıyorlar.


My brothers, in his houses, in his dormitories, Pennsylvania is conducting night séances. Curse-filled séances. They are directing these curse filled séances at me.

Kardeslerim, evlerinde, yurtlarında, Pensilvanya gece seansları yapıyor, beddua seansları yapıyor. Bu beddua seanslarında, bana beddua ediyorlar.


Let him do as he will, it doesn’t matter. He’s full of bad words. But there’s more: now, looking to the past, there’s another thing. What’s he say? “In that time [in the late 1990s]. . .treacherous things were done to us,” he says. Look at him now—what sort of respected teacher are you? If you were so good at that point, in 1999, why did you flee the country? Right? For fifteen years you’re on the run; you took off with a fake passport. You went. Escaped with a elementary school diploma and, alas, an unearned passort . . .Now, I’m asking: they say that he “retired into seclusion.” My sisters . . .

Varsınlar, etsinler, hiç önemli değil. Kötü söz sahibinindir. Bitmedi. Simdi geçenlerde baktım bir şey daha düşmüş. Ne diyor, ‘O uzun . . .bize çok hainlik etti’ diyor. Şu hale bak. ya sen biçim hoca efendisin ya’ Ya sen, eğer sen bu noktada dürüstsen, 99’da bu ülkeden niye kaçıp gittin? Oyle mi? 15 yıldır kaçaksın, uydurma bir pasaportla kaçtın, gittin. İlkokul mezunu ve öbür taraftan da maalesef hak etmediği halde bir pasaportla kaçış… Şimdi soruyorum. Diyorlar ki ‘inzivaya çekiliyor.’ Kardeslerim . . .


[A woman in the audience needs medical assistance.]


Patience, patience . . .create a speace . . .a lady . . .men move back . . .

Sabir, sabir . . .Bir ac verelim . . .Bir hanimefendi . . .Erkekler oradan bir ciksin.


My siblings, look: you “retired into seclusion”? Why didn’t you retire to Erzurum [where you were born]? Why didn’t you retire to Istanbul? Why didn’t you retire to Ankara? Why didn’t you retire to Konya [one of Turkey’s holy cities] at least? Why didn’t you retire to Mecca and Medina? What business do you have in Pennsylvania?

Kardeslerimiz, bakiniz, İnzivaya mı çekildin? Erzurum ne güne duruyor, niye orada çekilmedin? İstanbul’da niye çekilmedin, Ankara’da niye çekilmedin, Konya’da niye çekilmedin olmadı? Mekke’de, Medine’de niye çekilmedin? Pensilvanya’da ne işin var ya?


My brothers, he made many tricks, but you are breaking these—you. March 30—because this is very important—let them do the immoral things they desire, let them do the vile things they desire—now these games will be broken. We have stood firm; we are standing firm; will we stand firm. To these immoral ones, we—with our decency, with our moral, civilized bearing—will give the necessary answer.

Kardeslerim, Çok oyunlar kuruldu ama bu oyunu siz bozacaksınız, siz. 30 Mart bunun için çok önemli. İstedikleri ahlaksızlığı yapsınlar, istedikleri alçaklığı yapsınlar, artık bu oyun bozuluyor. Biz dik durduk, dik duruyoruz, dik duracağız. Biz bu ahlaksızlıklara, edebimizle, edepli ahlaklı duruşumuzla gereken cevabı vereceğiz.


My siblings, look, there’s something I want to say. These days, something occurred: an event regarding Twitter. Because of a judge’s ruling, access to Twitter was blocked by the Telecommunications Ministry (TİB).[35] What was the judge’s ruling? The most degenerate of tweets were being tossed at a citizen—a lady—a sibling of ours. The most degenerate, the most shameful, the nastiest of Tweets were being thrown.

Kardeslerim, bakin, bir sey soylemek istiyorum. Bugunler bir sey ortaya ciktir. Twitter, bir olay, yargının aldığı kararlar nedeniyle Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı (TİB) tarafından erişime kapatıldı. Yargının aldığı kararlar nedir? Bir vatandaşımız, bir hanım kardeşimizle ilgili Twitter’da son derece alçakça twetler atılıyor. Son derece alçakça, son derece hayasızca ve edepsizce twetler atılıyor.


Besides that, there were various fake accounts containing harsh attacks on various people’s individual lives. This is a situation of “protecting private life.” [Twitter] was doing nothing. These individuals are appealing to the courts. These individuals want these accounts—with their insulting, offending, family-disrupting contents—removed. These courts are giving rulings to remove these accounts. These rulings are communicated to the TİB.


Onun dışında, sahte hesaplar üzerinden bazı şahısların kişilik haklarına çok yoğun saldırılar oluyor. Yani özel hayatın korunması diye bir olay var. Bunlarda böyle bir şey yok. Bu şahıslar, mahkemeye başvuruyor. Bu hakaretlerin, bu rencide edici, aile düzenini sarsıcı içeriklerin kaldırılmasını istiyor. Mahkeme bunların kaldırılması hakkında hüküm veriyor. Bu hükmü, Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı’na bildiriyor.


What is the TİB doing? It is saying to Twitter, “Look, we have these court decisions; we have these complaints; we have these seriously wronged victims: remove these contents.” Media listen closely: daily, in your columns and on your television channels, you are making lies and false opinions. But Twitter gives this no mind and the situation comes to me. When it comes to me I’m saying that we must cut the umbilical cord and  take matters into our own hands. “Whatever is necessary: do it,” I’m saying.

TİB ne yapıyor? Twitter’a diyor ki; ‘Bak böyle mahkeme kararları var, şikayet var, bundan ciddi sekilde mağdur olan insanlar var, bu içeriği kaldır’ diyor. Medya, bunu iyi dinle. Günlerdir köşelerinizde, televizyonlarda yalan, yanlış yorumlar yapıyorsunuz. Ama Twitter bunu umursamıyor ve olay bana geliyor. Bana geldiginde ben de diyorum ki kendi göbeğimizi kendimiz keseceğiz. ‘Ne gerekiyorsa bunu yapın’ diyorum.


For once I want the whole world to know: Twitter follows the constitution and laws of the USA; it follows the rules of England; it follows Germany’s, Russia’s, China’s, India’s, and many other nations’. With these countries it works in concert.

Bir defa bütün dünyanın bilmesini istiyorum. Twitter, ABD anayasasına, yasalarına uyuyor. İngiltere’nin kurallarına uyuyor, Almanya’nın, Rusya’nın, Çin’in, Hindistan’ın diğer birçok devletin kurallarına uyuyor, bu ülkelerle iş birliği yapıyor.


But when it comes to Ukraine, when it comes to Egypt, when it comes to Turkey, when it comes to other countries, Twitter comes out and says, “Freedom.” I’ll repeat: with certain countries, Twitter works together, it follows the laws. But when it comes to certain other countries, it tramples the law. I won’t apologize; we are not a third world country. Twitter, Facebook, Youtube must show respect to the Turkish Republic’s constitution and laws.

Ama mesele Ukrayna olunca, Mısır olunca. Türkiye olunca, diğer devletler olunca Twitter çıkıyor, özgürlükten bahsediyor. Tekrar ediyorum Belli ülkelerde Twitter iş birliği yapıyor, kanunlara uyuyor. Ama belli ülkelere gelince kanunları çiğniyor. Hiç Kusura bakmasın, biz üçüncü dünya ülkesi değiliz. Twitter da Facebook da Youtube da Türkiye Cumhuriyeti’nin Anayasası’na, yasalarına saygı göstermek zorundadır.


If in America, in England, in Russia, in China—however these companies may hide behind excuses of “freedom”—they follow the laws, in Turkey they must conform as well.

Amerika’da, İngiltere’de, Rusya’da, Çin’de nasıl özgürlük bahanesinin arkasına sığınıp mahkeme kararlarını uyguluyorsa, Türkiye’de de uygulamak zorundadır.


Look here: serious insults are being made against Warrior General Mustafa Kemal. Are we going to call this “freedom”? Serious insults are being made against our religious values, our national values—are we going to say, “Freedom,” and let this pass?

Bakin buralarda, Gazi Mustafa Kemal Pasa’ya çok ağır hakaretler edildiler. Buna özgürlük mü diyeceğiz? Kutsal değerlerimize, milli değerlerimize çok ağır hakaretler ediliyor, buna özgürlük mü deyip gececek miyiz?


There are serious attacks against family and individual life. Are we going to say, “Freedom,” and let these pass? Those countries that are in agreement with Twitter, Facebook, and Youtube wouldn’t call this “freedom.” Children are being taken advantage of, racism is being spread, serious crimes are being commited—are we going to say, “Freedom,” and let it pass? In countries that get along with Twitter, Facebook, and Youtube these things aren’t called, “Freedom.”

Aile hayatına, kişilik hayatına çok ağır saldırılar var, buna özgürlük deyip geçecek miyiz? Çocuklar istismar ediliyor, ırkçılık yapılıyor, çok ağır suçlar işleniyor, buna özgürlük deyip geçecek miyiz? Twitter, Facebook, Youtube, anlaştığı ülkelerde buna neden ‘özgürlük’ demiyor.


My brothers, if it were the president of the United States’ secret phone conversations being published by this Twitter, this Youtube, this Facebook—would it be called “freedom?” It can’t, and it isn’t. When it comes to Turkey, they see it as “freedom.” When it comes to Ukraine or Egypt does “freedom” come to mind? We will not perform surgery on the Turkish Republic—when Twitter comes and says it will follow court rulings, we do what is required. If it doesn’t follow our laws, then we will also do what is necessary. This isn’t a banana republic—this is the Turkish Republic. To these planned attacks, the Turkish Republic will never surrender.

Kardeslerim, ABD başkanının gizli telefon görüşmeleri yayınlansa, bu Twitter, bu Youtube, bu Facebook buna ‘özgürlük’ diyecek mi? Diyemez, hatta demiyor. Türkiye’ye gelince mi özgürlük akıllarına geliyor? Ukrayna, Mısır söz konusu olunca mı akıllarına özgürlük geliyor? Biz Türkiye Cumhuriyeti üzerinde asla ameliyat yaptırmayız. Twitter gelir, Türkiye Cumhuriyeti mahkemelerinin kararlarına uyacağını söyler, biz de mahkeme kararları doğrultusunda gerekeni yaparız. Bizim kanunlarımıza uymayacaksa o zaman da gereğini yaparız. Burası muz cumhuriyeti değil Türkiye Cumhuriyeti’dir. Türkiye Cumhuriyeti bu planlı saldırılar karşısında boynunu eğmez. Boyun egemiyecektir.


My siblings, now what do they say? “With all this together, freedom is slipping from out hands.” Excuse me. Look: this Tayyip Erdoğan—this servant of yours, this brother of yours—say what you will—this listening and broadcasting of our privacy, our meetings, our conversations—we will fight it until the end. No one can enter into my private life under the name of “freedom.” Whomever he may be.

Kardeşlerim, şimdi ne diyorlar, ‘bütün bunlarla beraber özgürlük elden gidiyor’. Kusura bakmasınlar. Bak şu Tayyip Erdoğan, bu hizmetkarınız, bu kardeşiniz kim ne derse desin, bizim mahremimizi, görüşmelerimizi, konuşmalarımızı dinleyen ve dinletenlere karşı sonuna kadar mücadelesini verecektir. Ozgürlük adı altında kimsenin mahremiyetimine giremez. Kim olursa olursun.


These guys are listening to the President of the Republic—though our president may have a different opinion. They will listen to me; they will listen to the commander of the armed forces; they will listen to ministers. Hey enough, they will listen to everyone! Legal court decisions say they can’t listen to me—they can’t do such things! These guys are immoral; these guys are crooks. If I can’t even speak comfortably in my home now—if I, as prime minister, can’t even speak on the phone with my family without someone making a montage, a fabrication, a dubbing out of it—on account of such things a prime minister in this country can’t be judged . . .

Ya bunlar cumhurbaşkanını dinliyor, kanaati farklı olabilir. Beni dinleyecek, genelkurmay başkanımı dinleyecek, bakanları dinleyecek. Ya bırakın tüm insanları dinleyecek. Yasal, mahkeme kararı, beni dinleyemezsin. Yok böyle bir şey. Bunlar ahlaksız, bunlar sahtekar. Ben artık evimde bile rahat rahat konuşamıyorsam. Bir başbakan olarak telefonla konuşamıyorsam, ailemle konuşamıyorsam kimse kalkıp da bu montaj, bu uydurma, bu dublaj şeylere itibar etmek suretiyle bu ülkede başbakanını yargılayamaz. . . .


[A woman in the audience needs medical assistance]


Take this sister of ours . . .People are coming from the back . . .My friends, there’s no stairs . . .The lady is coming . . .Put the stretcher somewhere convenient . . .Use it there . . .

Hanim kardeslerimiz al. Arkadan gelenler var. Arkadaslar merdiven turlu bir sey yok . . .Oradan hamin geliyor . . .mussade koy . . .Kullanin orada


My sisters, although they have no such right, they are listening to us. I am saying openly to this media—about the Doğan Group foremost, about the Ciner Group[36], about similar ones whose names I won’t mention—without shame or hesitation: at this moment they are still defending those who, in these events, are doing injustices against us. When such things are being done against this country’s prime minister—when such immoral attacks are being done—how can you defend this?

Kardeslerim, Böyle bir hakları olmadığı halde bunlar bizi dinliyorlar. ya şu medya, açık söylüyorum, başta Doğan Grubu olmak üzere, Ciner Grubu olmak üzere, buna benzerler, isimlerini diğerlerinin vermeyeceğim, utanmadan, sıkılmadan kalkıp şu anda bu olaylarda bize karşı yapılan bu haksızlıkları hala savunur durumdalar. Bu ülkenin başbakanına bu hakaretler yapılırken, afedersiniz bu ahlaki olmayan saldırılar yapılırken, siz nasıl oluyor da bunları savunuyorsunuz.


Ah, I’ll say: because Pennsylvania has videos connected with them. They are being blackmailed—blackmailed! “When convenient,” Pennsylvania’s allies say, “we’ll release these tapes.” Recently, one was released; others too. Now they are fearful: what else can there be? from whence will it come? Because they have sunk—sunken into the swamp. They are pulling back from it. One doesn’t trust his own state but trusts them? Pardon us: we also will do whatever is necessary.

Ah, söyleyeyim çünkü Pensilvanya’nın onlarla ilgili kasetleri de var. Şantaj var onlarla ilgili şantaj. ‘Yeri geldiğinde onu da açıklarız’ diyorlar. Geçenlerde bir tane açıklandı. Diğeriyle ilgili de açıklandı. Şimdi korkuyorlar acaba daha ne var, daha nereden ne açıklanacak. Çünkü batmışlar, bataklığa batmışlar, ondan çekiniyorlar. Kendi devletine güvenmiyor ama kalkıyor onlara, ona güveniyor? Biz de Kusura bakmasınlar gereken neyse onu yaparız..



I don’t get Tweets and so on, I don’t get all this business. Were Twitter to act honestly, we would give them all sorts of support. Were Youtube to act honestly, we would give them all sorts of support. Were Facebook to retreat from immorality, it would get support. But if it harms families, if it debases families, it will find itself facing the government of the Turkish Republic.

Öyle tweet, mivit filan falan anlamam ben bu işlerden anlamam. Twitter dürüst davranacaksa her türlü desteği verecegiz. Youtube dürüst davranacaksa her türlü desteği veririz. Facebook, ahlaksızlıklarından vazgeçerse destek alır ama aileleri bozacaksa, aileleri ifsad edecekse karşısında Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti’ni bulur.


Oh, my siblings, oh. These guys have what they have.

Ah kardeşlerim ah, bunlarda neler var neler.


Now what are they saying? “On March 25, this will be released,” “On March 30, this will be released.” Maybe March 29, perhaps—March 30, no, of course. What’s released will be released. Whatever montage, whatever dubbing is released, let it be released. Whatever lies are said, let them be said; whatever accusations are thrown, let them be thrown—these threats, this blackmail, these montages, this filth and immorality: you’ll crush it beneath you and move on.

Şimdi ne diyorlar? ’25 Mart’ta şu çıkacak, 30 Mart’ta şu çıkacak’. 29 Mart olur, 30 olmaz tabi. Ne çıkarırsanız çıkarın. Hangi montajı, hangi dublajı çıkarırsanız çıkarın. Hangi yalanı söylerseniz söyleyin, hangi iftirayı atarsanız atın, bu tehditlerin, bu şantajların, bu montajların, bu alçaklığınızın ve ahlaksızlığınızın altında ezilip gideceksiniz.


From now until the evening of March 30, [let them say] whatever lies they will say, whatever backround subterfuges they will talk. Because they will see the fruits. “Perhaps,” they are saying, “what will we say about a failed result?” Now they are thinking about it and they are rehearsing. They are rehearsing to throw mud. My siblings, they are writing scripts. Of course there is the great scriptwriter—the biggest live in Pennsylvania. These . . .

Daha simdiden 30 Mart akşamı hangi yalanları söyleyeceklerini, hangi bahanelerin arkasına konusuyorlar daha simdiden. Çünkü neticeyi görüyorlar. ‘Acaba’ diyorlar, ‘böyle başarısız bir netice için ne söyleyeceğiz?’ Şimdi onu düşünüyorlar ve prova içindeler. Çamur atmanın provasını yapıyorlar. Kardeşlerim, senaryolar yazıyorlar, tabi büyük senaristleri var. Büyük senaristleri var Pensilvanya’da. Bunlar . . .


[Another woman in the audience needs medical assistance.]


Open a corridor here. . .open up ahead . . .please . . .a sister of ours . . .open a path . . .

Suraya bir koridor acsin . . .yukarida acik . . .lutfen . . .bir hanim kardesimiza bir koridor acik . . .


What do they imagine for themselves? They suppose that, by throwing accusations and mud at us, the nation will give them votes? My siblings, on the night of March 30 we will end this game.

Bunlar kendilerini ne zannediyor ya. Bize iftira, çamur atınca milletin bunlara oy vereceğini mi zannediyorlar? Kardeşlerim, bu oyunu 30 Mart akşamı bozuyoruz.


Did their sisters come? Did they come to you? What did you do? You sent them away. What’s more, you should have said, “Start your own party and come.” You said it? Great.

Bunların ablaları varmış. Size geldiler mi? Ne yaptınız? Gönderdiniz. Bir de şunu söyleseydiniz. ‘Partinizi kurun da öyle gelin’ deseydiniz. Dediniz, güzel.


We also have sisters here. Sisters, there are six days—six days. But we will work hard. We will walk door to door, without stop, as needed. If God wills it, on the night of March 30, it will be us smiling.[37]

Bizim ablalarımız da burada. Ablalar 6 gün var. 6 gun. Ama çok çalışacağız. Kapı kapı dolaşacağız. Durmak yok, ona göre. İnşallah 30 Mart akşamı gülen biz olacağız.


Brothers, did they come to you? Their brothers arrived; what did you say? “Start your own party and come?” Brothers, do we have six days of walking door to door? Without halting, and we will own at the ballot box. Okay? Birds—like birds we will fly off with it.

Abiler size de geldiler mi? Bunların abileri varmış. Ne dediniz? ‘Partinizi kurun da gelin’ dediniz mi? Abiler, 6 gün, kapı kapı dolaşmaya var mıyız? Durmak yok ve sandıklara da sahip çıkacağız. Tamam, sandıklara da sahip çıkacağız. Kuş uçurtmayacağız kuş, ona göre.


And my sisters, up to this moment, we have seen the immorality in the steps taken against the nation. My nation has seen their indecent steps. My nation has seen how they have gorged themselves without respect to rules or limits. My nation will not entrust Turkey to these people.

Ve kardeslerim, zaten Şu ana kadar atılan adımlarla milletin yapılan ahlaksızlığı gördük. Milletim bunların edep dışı adımlarını gördük. illetim, bunların hiçbir kural, hiçbir sınır tanımadan nasıl azgınlaştığını gördü. Milletim bunlara Türkiye’yi emanet etmez.


Already Kılıçdaroğlu has pulled a fast one. Do you know how he’s doing this? Oh, he’s turned this election into a general election. He’s said that it’s a general election. From our perspective, a “general election” is right. But Kılıçdaroğlu, from your perspective this can’t be a general election: because the general election is in 2015. Now look at what you will do in this election. Istanbulites have already withheld Istanbul from you. Istanbul does not give credit to immoral, unethical politics. Istanbul will send these guys packing. Istanbul will give these guys a good lesson. Istanbul will show them that it is the mother of cities, a world city, a blessed city.

Zaten Kılıçdaroğlu kayış attı. Niye kayış attı biliyor musunuz? Ya, bu seçimi genel seçime dönüştürdü. Zannediyor ki genel seçim. Bizim açımızdan genel seçim doğru. Ama Kılıçdaroğlu, senin açından genel seçim olamaz. Çünkü genel seçim 2015’te. Şimdi sen bu seçimde ne yapacaksın ona bak. İstanbullu, İstanbul’u zaten size teslim etmez. İstanbul, edebi, ahlakı olmayan siyasete prim vermez. İstanbul bunların defterini dürecek. İstanbul bunlara çok güzel bir ders verecek. İstanbul şehirlerin annesi olduğunu, bir dünya şehri olduğunu, bir mübarek şehir olduğunu bunlara gösterecek.


My brothers, for months, this Pensylvannia guy and his allies in the media and his writer-buddies . . .

Kardeslerim, iste aylardır bu Pensilvanya’nın ve onun yandaşı medyanın, onun yandaşı yazarlar . . .




Thanks to God, we are your voice . . .thanks . . .

Allah razi olsun, bizde sesinliyiz . . .sag ol . . .


All these writers with their full strength are attempting to take an axe to the peace process. They are going to terrorist organizations. There are those who suggest, “Why don’t you fight, why don’t you take up arms again?” There are such lousy sorts. We’ve even located these vile ones. In Oslo, they tried to scuttle peace negotiations. They wanted to arrest the undersecretary of the National Intelligence Service (MİT) and destroy the process.[38] The tossed up despicable headlines, wrote articles, mounted conspiracies, and struggled to ruin the process.

Butun yazarlar var güçleriyle çözüm sürecini baltalamaya çalışiyorlar. Terör örgütüne gidiyorlar. ‘Neden çatışmıyorsunuz, neden silahı yeniden elinize almıyorsunuz?’ diye telkinde bulunanlar var. Böyle alçaklar var. Bu alçakları bile tespit ettik. Oslo’da süreci bozmaya çalıştılar. MİT Müsteşarımı tutuklayıp süreci bozmak istediler. Alçakça manşetler atarak, yazılar yazarak, komplolar tertip ederek süreci bozma mücadelesi veriyorlar.


Do they care a bit for those children of my Anatolian and Thracian brothers who died in the mountains before even seeing twenty years of age? Are those brothers of mine in Yozgat—those brothers of mine in Samsun, Kastamonu, Erzurum, and İstanbul—those brothers of mine dying from fever: are they in their thoughts? No. Are those mothers and fathers with burning, wounded hearts even in Pennsylvania’s thoughts? Well, when the Mavi Marmara was hit, there were no tears in Pennsylvania’s eyes.[39] To the contrary—he was at their side. Children left orphaned; homes broken up; wives widowed—is this what is in the thoughts of Aydın Doğan? Of Pennsylvania? Of their media?

Benim Anadolu’daki, Trakya’daki kardeşimin gözünden bile sakındığı 20 yaşındaki evladı o dağlarda şehit olmuş, bunların umurunda mı? Yozgat’taki kardeşimin, Samsun’daki, Kastamonu’daki, Erzurum’daki, İstanbul’daki kardeşimin ocağına ateş düşmüş bunların umurunda mı? Değil. Annelerin yüreği yanmış, babaların ciğeri dağlanmış, bu Pensilvanya’nın umurunda mı? Ya Mavi Marmara vuruluyor, Pensilvanya’nın gözünde yaş yok. Tam aksine o başkalarının yanında yer alıyor. Çocuklar öksüz kalmış, yuvalar bozulmuş, eşler dul kalmış, o Aydın Doğan’ın, bu Pensilvanya’nın, onların medyasının umurunda mı?


Neither the Istanbul kid who died in a coma nor our young child Burak who was shot on the street are in their thoughts. They are grave robbers! Grave robbers! They thieve from burial grounds. Their tears—crocodile tears! Believe it: they don’t care one bit for that dead youth. If they had cared, they wouldn’t have made advertising material out of that dead child—exploitive material, ratings material! They wouldn’t have used him as a servant of the DHKP-C.[40] If they had had compassion in their hearts, they wouldn’t have used a dead child for political opposition. They wouldn’t have stooped to tossing up bloody headlines.

Ne İstanbul’da komada ölen çocuk, ne de sokakta vurulan gencecik Burak yavrumuz bunların asla umurunda değil. Bunlar nebbaş, nebbaş. Bunlar mezarlık soyguncusu. Bunların gözyaşları, timsah gözyaşları. İnanın o iki gence de zerre kadar üzülmediler. Eğer üzülselerdi, gencecik ölmüş bir çocuktan reklam malzemesi, istismar malzemesi, reyting malzemesi çıkarmazlardı. DHKP-C’nin bir elemanı olarak onu kullanmazlardı. Eğer bunların kalbinde gerçekten merhamet olsaydı, ölmüş bir çocuk üzerinden siyaset yapacak muhalefet bunlarda olmazdı. Kanlı manşetler atacak kadar alçalmazlardı.


They’re saying lies—lies! Istanbul has known them very well—it still knows them. Turkey has known them very well—it still knows them So, this March 30th these vampires—this blood, interest rate, and violence lobby—will be defeated; it will be another date of national triumph.

Yalan söylüyorlar yalan. İstanbul bunları çok iyi tanıdı ve tanıyor. Türkiye bunları çok iyi tanıdı, tanıyor. 30 Mart işte bu vampirlerin, bu faiz, kan ve çatışma lobilerinin yenileceği, milletin bir kez daha zafer kazanacağı tarih olacak.



My brothers, on your account, how much investment have we made in Istanbul? Up to this moment my dear siblings, how much investment did we make in Istanbul—the total? As a minister, I want to announce this. God willing, this will give you some wider perspective. Look, today, up to this moment, our investments in Istanbul my dear siblings: in twelve years—twelve years—77 quadrillion lira.[41]

Kardeslerim, sizden Istanbul’a ne kadar yatırım yaptık? Degerli kardeslerim su ana kadar biz yaptigimiz yatirim İstanbul’a toplam bedellerini. Bakanlikar olarak cikmak istiyorum. Buna genis acidan insallah sizlere verim istiyor. Bakiniz, bugun su ana kadar Istanbul yatirim yaptigimiz, degerli kardeslerim, 12 yılda, 12 yilda Istanbul’a yaptigimiz yatirim 77 katrilyon lira.


My sisters, in public housing, 20 quadrillion lira; in transportation and communication, 11 quadrillion lira; in education, 7.5 quadrillion lira; in youth and sport activities, 3 quadrillion lira; in health, 3 quadrillion; in energy, 3 quadrillion lira; in forestry and water management, we have made 3 quadrillion lira in investments—we have begun a new era in Istanbul. We’ve said, “We’ll make a financial center.” We took the most important step: establishing the Istanbul Stock Exchange. In a new location, at this very moment, construction is continuing. We’ve rung the first bell. Istanbul will be like New York, like Tokyo, like London—we are determined to make it one of the world’s most important financial centers. For this we are doing necessary work, we will continue and—God willing—Istanbul will see it.

Kardeslerim, Toplu konutta 20 katrilyon, ulaştırma ve haberleşmede 11 katrilyon, eğitimde 7,5 katrilyon, gençlik ve sporda 3 katrilyon, sağlıkta 3 katrilyon, enerjide 3 katrilyon, orman ve su işlerinde 3 katrilyon lira yatırım yaparak, İstanbul’da yeni bir dönem başlattık. ‘Finans merkezi yapacağız’ dedik. Bunun en önemli adımı Borsa İstanbul’u kurduk. Yeni yerinde, şu anda çalışmalar devam ediyor. İlk gongu çaldık. İstanbul’u, Newyork gibi, Tokyo gibi, Londra gibi dünyanın en önemli finans merkezlerinden biri haline getirmekte kararlıyız. Bunun için gerekli çalışmayı yapıyoruz, yapacağız ve İstanbulumuz inşallah bunu görecek.


My brothers, in Istanbul, there are two candidates: one is the AK Party candidate; this one is very interesting. One candidate has emerged from a partnership between Pennsylvania and others. Now look: if this candidate comes to power in Istanbul, he will try to appear relgious. As much as he can, he has tried to exploit religion. But he’s bungled it. He gave an interview to a paper. You know which newspaper? It’s very interesting: to one of Pennsylvania’s press organs. My brothers, this paper used to mock this candidate. Sure, the situation’s not the same now. That’s a bit in the past. Now, I’m going to quote a few portions of this interview to you—very interesting. One moment, one moment . . .[42]

Kardeslerim, İstanbul’da 2 aday var. Biri Ak Parti’nin adayı. Çok enteresan bu. Biri Pensilvanya’nın diğerleriyle ortaklaşa çıkardığı aday. Şimdi bakın, bu İstanbul’daki aday, elinden geldiğince dindar görünmeye çalışıyor. Yapabildiği kadar din istismarı da yapıyor. Ama eline, yüzüne de bulaştırıyor. Bir gazeteye röportaj vermiş. Hangi gazete biliyor musunuz? Çok enteresan, hani şu Pensilvanya’nın yayın organı olan gazete varya. Kardeşlerim röportajı yapan bu CHP adayıyla dalgasını geçiyor. Tabii şimdiki ortamda değil. Biraz geçmişte. Şimdi sizlere ben o röportajdan bazı bölümleri aktaracağım. Çok enteresan. Bir dakka, bir dakka . . .


The reporter asks: “When you were a member of parliament not one of two words you said contained ‘God.’” Look at the answer he gives, this CHP Istanbul candidate, “I went on pilgrimage to Mecca.” The woman doing the interview says, “On that trip you did everything, but when stopping to visit Mount Arafat, you disappeared.” This CHP candidate answers, “No such thing happened.” The reporter insists, “Yes, you disappeared; you ran off from Mount Arafat.” She knew the event well. This CHP Istanbul candidate backtracks and agrees, “Yes, I didn’t want to be a haji.” Wait, there’s more . . .

Röportajı yapan soruyor; ‘Milletvekiliyken iki sözünüzden biri Allah değildi’ diyor. Bakin, cevap veriyor, ‘Hac ziyaretine katıldım’ diyor, CHP’nin istanbul adayı. Röportajı yapan diyor ki; ‘O ziyarette herşeyi yaptınız ama tam Arafat’ta, Vakfe’ye varacağınız zaman ortadan kayboldunuz’ diyor. Bu CHP’li aday cevap veriyor ‘Hiç öyle bir şey yoktu.’ Röportajcı ısrar ediyor ‘evet kayboldunuz, Arafat’tan kaçtınız’ diyor. Olayı biliyor çünkü. CHP’nin bu İstanbul adayı çarkediyor. Kabul ediyor ‘Evet hacı olmak istemedim’ diyor. Sabirli ol . . .


The interview continues. This Istanbul candidate says this: “When you are a haji, there’s nothing left (metruk) for you to do.” Do you get what I’m saying? The reported corrects him, “Not ‘metruk,’” she says, “’Mekruh,’ [abominable in the eyes of God].” The reporter laughs.

Röportaj devam ediyor. Bu İstanbul adayı şunu söylüyor: ‘Hacı olduğunuz zaman, yapmamanız gereken metruk olan olaylar var’ diyor. Anladınız mı ne demek istediğimi? ‘Metruk’ . . .gazeteci düzeltiyor, ‘metruk değil, mekruh’ diyor. Gazeteci gülüyor.


This Pennsylvania-buddy is reminded of another gaff: “A word you’ve said [on the Ahmet Hakan show]” This Istanbul candidate answers, “I would have said ‘private’ (nemahrem) I said, ‘namehram.’” The reporter corrects, “Infidel’ (namahrem).” The CHP candidate says, “You’re playing with words. Scholarly (alim) definitions are not necessary”—scholarly definitions aren’t necessary. The reported corrects him again, “Not ‘a scholarly definition. It would have been an ‘intelligent’ (arif) definition.”

Pensilvanya’nın yandaşı bir başka gafını hatırlatıyor, ‘Bir kelime kullanmıştınız diyor.’ İstanbul adayı cevap veriyor ‘Ne mahrem diyecektim, na mehram dedim’ diyor. Gazeteci düzeltiyor ‘namahrem.’ CHP’li aday diyor ki; ‘Kelimeye takılıyorsun. Alime tarif gerekmez diyor.’ ‘Alime tarif gerekmez.’ Gazeteci yine düzeltiyor, ‘Alim’e tarif değil, Arif’e tarif gerekmez olacaktı’ diyor.


Within a minute of speaking off the cuff, ten mistakes. Do you think he knows what he’s saying? “I’m the ‘purple cow’ of Turkish politics,” he says.[43] Now, I’m sure that in Pennsylvania they’re looking for a milking cow like this. Pure comedy, caricature! You know what they say about this sort in Anatolia? They say, “The tambourine player at the wedding is the mourner at the funeral.”[44] He’s smooth tongued. Moreover, come in front of him and he’ll wave his fist at you.[45] He would have been a boxer if he hadn’t mistakenly jumped into politics. He doesn’t see himself in the political area, but rather in the ring. Well, the result is clear: political knockout.

Bir dakika içinde ayaküstü 10 yanlış. Kendisini ne diye tanıtıyor biliyor musunuz? ‘Ben siyasetin mor ineğiyim’ diyor. Zaten eminim ki Pensilvanya’da buna sağılacak inek olarak bakıyor. Tam komedi, karikatür. Anadolu’da bu tiplere ne derler bilir misiniz? ‘Düğün evinin tefçisi, ölü evinin yasçısı’ derler. Bu da böyle. nabza göre şerbet. Bir de önüne gelene yumruk sallıyor. Boksör olacakmış, yanlışlıkla siyasete atılmış. Kendisini siyaset arenasında değil, ringde görüyor. Sonu belli: siyasi nakavt.



In order to be the General President of the CHP, losing an election is required. The current leader lost an election in Istanbul and came to the head of the party. Against us, they lost three elections. Firmly in place, now a forth is coming. You’ll see: when this Istanbul candidate also loses an election, he’ll be brought to Kılıçdaroğlu’s post. “You did a good job of losing,” they’ll say, “Come run the CHP.”

CHP’de genel başkan olmak için seçim kaybedilmesi gerekiyor. Simdiki gelen mudur Istanbul’deki secim kaybetti, CHP’nin basina gel. Bizim karşımızda 3 seçim kaybetti. Yeri sağlamlaştı, şimdi dördüncüsü geliyor. İstanbul’daki adayları da seçimi kaybedince, göreceksiniz, herhalde bunu da Kılıçdaroğlu’nun yerine getirirler. ‘Sen iyi kaybediyorsun, gel CHP’yi sen yönet’ diyecekler.


They need to be reminded of this, my brothers: when these guys lose, there’s no accounting. These guys never keep their word. Look, I’m saying this to you quite clear: yes, if they were honest—the media here—you’re all witnesses, there’s no one running away here . . .in any event, we’re on live, they don’t give . . .it’s not important . . .

Bunlara, kardeslerim, şunu hatırlatmak lazım; bunlarda kaybedince hesap vermek yok. Bunlarda sözünde durmak yok. Bakınız ben size çok açık, net söylüyorum. Evet, dürüstseler, medya burada, hem şahitsiniz, kaçıp gitmişler ya yok burada… Nasıl olsa canlı yayındayız, onlar vermesin . . .önemli değil.


Look: this is important, I’m saying, “Why do politics?” It’s done to be the first guy, to have power. In the West, those who lose, withdraw and go away. But with these guys, there’s no such thing. Were we not the first party in this election, I would resign. Now I’m saying, I’m at the service of the nation—no change there. Oh Kılıçdaroğlu, if you’re not the first party, will you resign? You said you’d get “46%” but you got 26% and didn’t resign, now I’m reminding you again. Oh Bahçeli, you’ve been at the head of your party around fifteen or seventeen years—and still you’re the third party? If you’re not the first party are you going to resign? They won’t resign because with these guys there’s no such pretense, no such concern.

Bakınız, cok onemli, diyorum ki ‘siyaset niye yapılır?’ Birinci adam olmak, iktidar olmak için yapılır. Batıda siyasette kaybeden çekilir, gider ama bunlarda böle bir şey yok. Biz bu seçimde birinci parti olmazsak genel başkanlıktan çekiliyorum. Ancak diyorum ki; milletimin hizmetindeyim, bunda bir değişiklik yok. Ey Kılıçdaroğlu, sen birinci parti olamazsan çekilmeye var mısın? ’46’ dedi olmadı, 26 çıktı çekilmedi. Şimdi tekrar hatırlatıyorum; ey Bahçeli, yahu, 15-17 senedir o partinin başındasın, yine mi üçüncü parti olacaksın? Birinci parti olmazsan çekilmeye var mısın? Çekilemez çünkü bunların böyle bir iddiası yok. Böyle bir derdi de yok.


My sisters, let’s take a look now at our work. We will continue this process with intensity, and with God’s permission, we’ll arrive at our goal. In education our achievements are clear: in Istanbul, aren’t our books and schools now free? Praise to God. When we came to power, they were giving 45 lira scholarships. At this moment we are giving 300 lira scholarships—also 200 lira in food assistance. Total, 500 lira! This is us. Does a corrupt government do such things? Alas, with these guys, there is hypocrisy; there are lies; there is slander. God willing, together we’ll do away with this

Kardeslerimiz, biz su anda isimize bakalim. Yoğun bir şekilde bu süreci devam ettirecegiz ve Allah’ın izniyle de neticeye varacagiz. Eğitimde yaptıklarımiz belli, İstanbul, artık kitaplarımızı okullarımızda ücretsiz alabiliyor muyuz? Elhamdülillah. Göreve geldik, üniversitelerimizde 45 lira burs veriyorlardı. Biz şu anda 300 lira veriyoruz. 200 lira da beslenme yardımı veriyoruz, 500 lira. Biz buyuz. Yolsuzlukların olduğu bir iktidar bunu yapabilir mi? Degerli kardeslerim, Bunlarda maalesef takiye var, yalan var, iftira var. İnşallah bunu beraber bozacağız.


We feel pride with you.

Biz sizinle gurur duyuyoruz.


My siblings, these are the steps we took in education. We have also taken two important steps in the field of health: one city-hospital’s foundations have been laid beside the Olympic stadium; another’s on the Asian side. In Istanbul, these major urban hospitals will address a large number of problems. I’m not even mentioning the provincial hospitals that have been built. In every province, regardless of whether there is already a state hospital, these small ones will continue to be built.

Kardeslerim, egitimde bu adimlari attik. Sağlık alanında iki önemli adımiz var: bir şehir hastanesinin temelini Olimpiyat Stadı’nın yanında attık, ikincisinin de Anadolu yakasında yakında temelini atacagiz. İstanbul’da bu dev şehir hastaneleriyle insallah sıkıntının büyük ölçüde ortadan kalkacak. İlçelerde yapılan devlet hastanelerinden bahsetmiyorum. Her ilçede zaten devlet hastanelerimiz, küçük veya büyük bunlar da inşa edilmeye devam edecek.


We’ve started an Izmir-Istanbul highway and we will continue in this concerted manner. Previously, in the Gulf of İzmit and now in Dilova we have celebrated the construction project’s initial stages. Along with this, God willing, we will swiftly finish this bridge [across the Gulf of İzmit].

Kardeslerim, İzmir-İstanbul otoyolunu başlattık, bunun yoğun bir şekilde devam edegiz. Geçenlerde Körfez’de, Dilovası’nda orada artık keson kuyularının da temel atma törenini yaptık. Bununla birlikte, inşallah süratle bu köprüyü de bitirmiş olacağız.


The third Bosphorus Bridge—the Yavuz Selim Bridge—will be finished by the end of 2015. Under the Bosphorus, two transport lines will be finished by the end of 2015. God willing, these will bring our Istanbul a different sort of wealth. Look, We have completed the 53,000 person Turk Telekom Arena. We finished it and now Galatasaray matches are being played there. God willing, with these steps, a different status and position will come to our Istanbul in the internatonal arena.

Üçüncü Boğaz Köprüsü, yani Yavuz Sultan Selim Köprüsü, 2015 sonunda bitiyor. Denizin altından iki tüp geçit, 2015 sonunda bitiyor. Bunlar İstanbulumuz’a farklı zenginlikler insallah getirmiş olacak. Bakin 53 bin seyirci kapasiteli TT Arena’yı biz kazandırdık. Bunu bitirdik, şu anda Galatasaray maçlarını orada oynamaya devam ediyor. İnşallah İstanbulumuz bu adımlarla beraber uluslararası arenada çok daha farklı bir konuma, çok daha farklı bir yere geliyor.


Now, I’m saying that, in our Istanbul, in this new period, in this municipality, still walking the path with us—first in Beyoğlu, then as mayor—Mr. Kadir Topbaş will continue with us. With new, big projects, we will continue to provide our Istanbul with the respect of the world.

Simdi, diyorum ki İstanbulumuz’da, bu yeni süreçte, yine belediyecilikte bizimle beraber bu yolda yürüyen, daha önce gerek Beyoğlu, ondan sonra İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanımız olan Kadir Topbaş Bey ile İstanbul’da devam ediyoruz. Yeni projeler, dev projelerle, İstanbulumuz’un dünyada saygın şehir olarak devamını sağlayacağız.



My brothers, this space—Yenikapi Square—didn’t exist before. Look at it: can’t Istanbul have this sort of public square? Thank God, this space has been established as of today. This space is 700,000 square metres. Do you know how large the one on the Maltepe shore will be? 1.7 million square meters—God willing, another of our great rallies will be held in Maltepe. Because today has witnessed two million here. Here today! God willing, we’ll have another in Maltepe with—God willing—three million.

Kardeslerim, Şu alan (Yenikapı Meydanı) daha önce yoktu. Bakın bu alan… İstanbul’un bu tür meydanı olmaz mı ya? İşte bu alan bugüne hamdolsun yetişti. Şu alan 700 bin metrekare. Maltepe’de yine denize dolguyla, ne kadar biliyor musunuz? 1 milyon 200 bin metrekare. Inşallah bir dahaki dev mitingimizi Maltepe’de yapalım. Çünkü burası bugün 2 milyonu gördü. Bugun burasi. İnşallah Maltepe’de bir dahakini yaparız, orada da inşallah artık 3 milyonu görürüz.


My siblings, are you ready? Are you ready?

Kardeslerim, simdi hazir miyiz? Hazir miyiz?


We walked together on this road[46]

Beraber yürüdük biz bu yollarda, 


We were drenched in pouring rains.

Beraber ıslandık yağan yağmurda,


Now, in all the songs I am hearing

Simdi dinlediğim tüm şarkılarda,


Everything reminds me of you.

Bana her şey sizi hatırlatıyor


Everything reminds me of Istanbul.

Bana her şey İstanbul’u hatırlatıyor,


Everything reminds me of Turkey.

Bana her şey Türkiye’yi hatırlatıyor.


We are one,



We are great,



We are alive,



We are siblings



Altogether . . .we are Turkey.

Hep birlikte . . .Türkiye’yiz.


March 30 will be good. Our future will be bright.

30 Mart hayirli olsun. Geleceğimiz aydınlık olsun.


This piece of music about us, “Dombra” . . .”Dombra”’s author, Arslan Sultanbekov, is among us. In a second, I will bring him to my side.

Bizimle ilgili çaldığımız eser var ya, Dombra. Dombra’nin sahibi Arslan Sultanbekov aramızda. Onu ben bir sahne yanıma alacağım.


[At this point the official election song begins to play. First with the original Kazakh lyrics, then with ones altered for the election.[47][48]]


When black winter comes to my town

When snowflakes fall on the ground

I will take my dombra

I will play saz with my heart

Kara kıs avulumga kelgende

Kültüldegen kar yerge tüsgende

Dombıramdı alarman

Yürek sazım çalarman


My worries can never be told

Fathers listening to my dombra saz

Mothers giving ear to its meaning

Mind weary from listening,

Heart trembling,

Tears can’t be held back

Kaygırgandı eş aytbam

Dombıra sazım estgen ataylar

Manesine es bergen anaylar

Estgenine oy berip

Yüreklerge ses berip

Köz yastı kızganmaslar


The troubles of the Nogai Turks are countless, constant

The sleepless nights of the brave

Their hearts strengthened,

Giving them strength in war

The dombra experiences it all

Nogaydın kaygı sansız kününde

Batirler yuklamagan kününde Yüreklerin kötergen

Sogıslarda küş bergen

Köptü körgen Dombıra…


[Then the AKP election lyrics.]


As has been seen

Taking his strength from the nation

Recep Tayyip Erdoğan

Göründüğü gibi olan

Gücünü milletten alan

Recep Tayyip Erdoğan


An intimate of the wretched

A comrade of the needy

Recep Tayyip Erdoğan

Mazlumlara sırdaş olan

Gariplere yoldaş olan

Recep Tayyip Erdoğan


The proud voice of the oppressed

The free voice of the world’s silent

As has been seen

Taking his strength from the nation

Recep Tayyip Erdoğan

Ezilenlerin gür sesidir o

Suskun dünyanın hür sesidir o

Göründüğü gibi olan

Gücünü milletten alan

Recep Tayyip Erdoğan


The people’s man, God’s devotee

He is a light of hope for millions

An intimate of the wretched

A comrade of the needy

Recep Tayyip Erdoğan

Halkın adamı Hak’kın aşığı

O milyonların umut ışığı

Mazlumlara sırdaş olan

Gariplere yoldaş olan

Recep Tayyip Erdoğan


Always achieving his promises

He sets out on the road and doesn’t look back

Decisive in his trials

In the prayers of mothers

Recep Tayyip Erdoğan

Oldu her zaman sözünün eri

Çıktığı yoldan dönmedi geri

Kararlıdır davasında

Anaların duasında

Recep Tayyip Erdoğan


His words are the truest, never hypocritical

The frightful dream of tyrants

The leader awaited for years

Recep Tayyip Erdoğan

Sözü dosdoğru yoktur riyası

Zalimlerin korkulu rüyası

İnandığı yolda gider

Yıllardır beklenen lider

Recep Tayyip Erdoğan










* As always, I apologize for any mistakes in the translation–of which I imagine there to be many in this case and welcome any suggestions. This speech was particularly hard in that (for me, at least) many of Erdoğan’s statements are a bit garbled and there is no single transcription of the speech available. The Turkish text here is combined from several different sources including newspapers and the AKP website itself. Although, 95% of his words are transcribed here, there remains that 5% of asides and off-the-cuff utterances which I could not catch. Finally, thanks to İrem Peker for helping me double-check numerous phrases that stymied me.
[1] The poem, “Şarkımız,” [Our Orient] was written by the relgious author Necip Fazil Kısakürek. For more about Kısakürek, see Sean Singer, “Erdogan’s Muse,” World Affairs, November/December 2013, pp. 81-88; Cemil Aydin, “Between Occidentalism and the Global Left: Islamist Critiques of the West in Turkey,” Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East, 26(3), 2006 p. 452

[2] Abu Ayyub al-Ansari was a contemporary of Mohammed, but outlived the Prophet and, in his old age, joined in a siege of Constantinople in 674-678 AD in which he was killed. His grave site in the eponymous Istanbul district of Eyüp, outside the city walls, subsequently became an important pilgrimage destination. (“The Sahaba of Istanbul [1] Abu Ayyub al-Ansari,” Islamica, 7/25/12)

[3] The Greek and Balkan cities of Xanthi, Komotini, and Prizren remain home to large populations of Muslims.

[4] Karabakh is a disputed region between Armenia and Azerbaijan. Currently, the territory is controlled by the Armenian government. Turkey supports Azeri claims to the region.

[5] The poem, “Prayer [Dua],” was written by Arif Nihat Asya (1904-75). Asya’s poetry has long been popular with Turkish nationalists.

[6] “Ak” means “pure” in Turkish. When Erdoğan refers to his party as the “AK Party” he is playing with this double meaning—many critics of the government will not refer to it this way; instead they will call it “the AKP.”

[7] In 2000, Prime Minister Ecevit’s coalition government pushed through a general amnesty with the oversight of his wife, Rahşan. The amnesty allowed many “conditional releases,” reduced numerous sentences (including those of Islamist leaders like Necmettin Erbakan), and did away with the country’s death penalty; other prominent leaders (like Fethullah Gülen) did not benefit. According to Rahşan, the initial impetus for the law had been to free babies living in prison alongside their condemned mothers, but the law eventually expanded to include 35,000 prisoners—and the child in question, Aylanur Karabulut, was not even released until 2002. Moreover, the entire process turned into a series of negotiations over whose allies would benefit more. The MHP, for example, hoped to reduce the sentence of Haluk Kırcı, a nationalist-partisan who had killed several leftists in the 1970s. (“Rahşan Hanım’ın zaferi,” Hurriyet, 12/6/00; “Işte Af Yasası,” Milliyet, 12/6/00; “Yine Kırcı krizi,” Milliyet, 12/7/00). As for Erdoğan’s insinuations about Kılıçdaroğlu: in 2010, Yaşar Okuyan, a former Minister of Labor and Social Security, claimed that fraud had taken place at the Social Security Administration while Kılıçdaroğlu was in charge between 1992 and 1999 (for example, over-billing on medical equipment and purchases without the proper bidding procedures). However, Okuyan claimed, the 2000 amnesty had quashed these investigations. Rather than dispute these claims, pro-CHP papers shot back that Erdoğan too had benefitted from the amnesty when an investigation regarding his attempts to “form a gang” were also quashed (“Kılıçdaroğlu hakkında vahim iddia,” Bugün, 8/18/10; “Erdoğan ‘Rahşan affı’ndan yararlanmış,” Cumhuriyet, 2/14/14)

[8] Certainly before the AKP—and, seemingly, now as well—patients who could not pay their bills were forbidden from leaving the hospital until money was found. In one particularly shocking example, a mother of two was stabbed by her husband and then held at the hospital until she could pay off her medical expenses (“Ummuhan Bacı reiıin kaldı,” Milliyet, 3/15/88, p. 2).

[9] The Turkish “men sabera zafera” meaing “patience brings victory” is an Arabic phrase with relgious connotations.

[10] In the early 1990s, a methane explosion in Ümraniye’s Hekimbaşı municipal dump killed thirty-nine people in the slum housing that had sprung up around the site. A government investigation concluded that the Istanbul mayor and municipal mayor had been negligent in the duties. In particular, they had not followed a 1991 court order to prevent house building near the dump. After losing in the 1994 election, the mayor, Şinasi Öktem, went on to serve as CHP Istanbul Party President before serving a term in parliament (“Ölü sayısı,27’ye ulaştı,” Milliyet, 4/30/93, p.20; “’Sözen ve Oktem,suçlu,’” Milliyet, 6/21/93).

[11] Kılıçdaroğlu’s muddling of location names hardly rises to the heights of ignorance Erdoğan and other AKP politicians suggest (“Kemal Kılıçdaroğlu Kağıttepe – İstanbul’u bildiğini anlatırken,” YouTube, 8/22/10; “Kılıçdaroğlu’na sert çıktı: Kağıthane’ye ‘Kağıttepe’ diyen biriyle neyi tartışacağım?Zaman, 1/28/09). The second claim too is dubious: Erdoğan makes it sound as though Kılıçdaroğlu did not vote in his own mayoral election, but rather the opposition leader encountered registration problems after he had moved to Ankara in 2010 (“Kılıçdaroğlu oy kullanamadı!Radikal, 9/12/10; “Kılıçdaroğlu neden oy kullanamadı?Sabah, 9/13/10)

[12] Erdoğan is referring to the CHP’s mayoral candidate, Mustafa Sarıgül, who was indeed kicked out of the CHP for corruption nearly a decade earlier—though Sarıgül would argue that the accusations were merely an attempt by (then) CHP leader Baykal to fend off his leadership challenge.

[13] Here Erdoğan is using religious allusions: zekat (charity) is one of the five pillars of Islamic piety; kurbanlik (sacrifice) recalls the Islamic practice of animal sacrifice.

[14] A month earlier, Şefkat Tepe [Kind Hill], a series on the pro-Gülenist television station STV, had aired an episode showing Muhammad (?) in the form of a beam of light, coming down to earth and then taking control of a truck and driving off. At least among pro-government media, the episode caused a stir (“STV’de Peygamberimize saygısızlık,” Sabah, 2/11/14).

[15] Savaş Ay was a journalist on various Turkish stations—especially those connected with the AKP. Erdoğan is referring to this interview.

[16] Between December and March, pro-government media had been full of stories alleging Gülen’s duplicity. One accusation was that he had sided with the secularist policy of denying woman with headscarves access to school when he said they should prefer “studying” (i.e. removing their headscarves) to “not studying” (“Fethullah Gülen Hocaefendi, tesettür ve başörtüsü için “Farz değil” / “Olmasa da olur” dedi mi?” Fethullah Gülen, 12/13/13). Several weeks before Erdoğan’s speech, a tape had been leaked of Gülenists talking in which it was alleged that Gülen had cautioned a government official’s wife against wearing a headscarf to an event hosted by Erdoğan’s wife (“O vali Ufuk Erden,” Yeni Safak, 3/8/14).

[17] Erdoğan is referring to a speech Gülen gave after the December 17 arrests and corruption allegations had come to light. Gülen suggests that if those in power know about corruption and do nothing to stop it, then “may God shake their homes with fire” (“Gülen’in bedduası izleyenleri şoke etti,” Sabah, 12/22/13;) or watch between minutes 2:00 and 4:00.

[18] Turkey’s school system contains a mix of schools including all-purpose, “Anatolian” schools; trade schools; science schools; and Imam Hatip schools. The latter have a more religious focus and tend to attract the children of pious families. Hoping to decrease the popularity of these schools, the government (under military pressure) began penalizing Imam Hatip students. On the university entrance test, scores are multiplied by a coefficient that depends on the sort of school students went to and the faculty they hope to join. The scores of regular high school students in 1998 were multiplied by 0.8 while Imam Hatip students’ scores were multiplied by 0.2—unless they were applying to divinity faculties. The change hit the academic prospects of girls (the majority of Imam Hatip students) especially hard, leading to an increase in marriages straight out of school (Iren Ozgur, Islamic Schools in Modern Turkey: Faith, Politics, and Education, London: Cambridge University Press, 2012, pp. 56-7). Moreover, the law led to a massive drop in Imam Hatip students joining university faculties; for example, while 3,285 students joined education programs in 1998, only 315 were able to in 1999 when the law came into force (Ruşen Çakır, et al, İmam Hatip Liseleri: Efsaneler ve Gerçekler, Istanbul: TESEV, 2004, p. 23)

[19] Ziya Gökalp (1876-1924) is among the most important developers of Turkish nationalism, arguing the existence of a unique Turkish culture (hars). Whatever one feels about the injustice of imprisoning people for speech, Erdoğan is being disingenuous when he says that he was reading a Ziya Gökalp poem: the poem in question, “Soldier Poem,” does not include the lines he was imprisoned for reading (Murat Bardakçı, “Şiiri böyle montajlamışlar,” Hürriyet, 9/22/02)

[20] One assumes he means from 1991 (when the party of Turgut Özal, a popular prime minister/ president with links to the Islamist movement, lost) until 2002 (when the AKP won).

[21] As Erdoğan says, the GDP has risen from $230.5 billion (in 2002) to $820 billion (in 2013). (“Data: Turkey,” World Bank; “Output & Growth,” Association of Treasury Controllers)

[22]Kılıçdaroğlu Bursa’da, ‘hedefim yüzde 40, alamazsak eyvallah der gideriz’ demiş,” Cihan News Agency, 6/15/11. Erdoğan is being generous: the CHP actually received 25.94%, even less than he is claiming (“2011 SEÇİM SONUÇLARI,” Haberler).

[23]Yüzde 51’in altına düşersen istifa et,” Milliyet, 3/8/14.

[24] Turkey did pay off its IMF debt in 2013, but many journalists were quick to point out that its debt has risen sharply in recent years, meaning that the economy is far from stable as yet. (Benjamin Harvey and Taylan Bilgic, “Erdogan’s IMF Triumph Masks Surge in Private Debt: Turkey Credit,” Bloomberg, 5/14/13; Jesse Colombo, “Why The Worst Is Still Ahead For Turkey’s Bubble Economy,” Forbes, 3/5/14)

[25] According to the Turkish Central Bank, the country had $126 billion in reserves in March 2014; in July 2002, when the party came to power, Turkey had $24 billion in reserves (“International Reserves And Foreign Currency Liquidity,” Central Bank Republic of Turkey).

[26] The government suggests a rate closer to 7.5%. “STRUCTURAL CHANGES AND REFORMS ON TURKISH AGRICULTURE,” Turkish Ministry of Food, Agriculture and Livestock, p. 30.

[27] In 2002 interest could be as much as 47%, now it is around 5%. “Press Release: Halkbank: Turkey’s Most Profitable and Efficient Bank,” Halkbank.

[28] Erdoğan is referring to the old lira, which includes an extra six zeroes.

[29] This is likely a swipe at, among others, his own president Abdullah Gul who said precisely this in the early days of the Gezi Park protests (“Gül’den Gezi Parkı açıklaması: Demokrasi sadece seçim değildir mesaj alınmıştır,” Akşam, 6/3/13).

[30] “Belly scratching guy,” is a reference to Kemalist columnist Bekir Coşkun’s 2007 article bemoaning the averge voter in whom Erdoğan puts his faith. In 2014, Coşkun was sentenced to seventeen months in prison after a number of AKP politicians sued him for “defaming: them in a poem, which never even mentioned their names (Bekir Coşkun, “Göbeğini kaşıyan adam…Hurriyet, 5/3/07; “Bekir Coşkun’a Hapis Cezası,” Bianet, 4/30/14)

[31] Erdoğan is referring to a column by Yılmaz Özdil where the author criticizes those people who vote for the AKP and then are angry when it provides lousy services, like water cuts (Yılmaz Özdil, “Bidon kafa…Hurriyet, 8/13/07; “Yılmaz Özdil, “Bidon kafa” yazısından dolayı neden hedef gösterildi?” CNNTurk, 11/14/13)

[32] May 27, 1960 was the date of Turkey’s first military coup, when disgruntled officers arrested the elected Democrat Party government, dissolved the parliament, and, with the help of lawyers and politicans closely tied to the CHP, rewrote the constitution. (Though, if one asked members of the opposition at the time, they would have argued that the DP government had become oppresive and dicatorial in recent years.)

[33] A reference to a recent Sarıgül press op (“SARIGÜL, GALATA KÖPRÜSÜ’NDE BALIK TUTTU,” Aktif Haber, 2/17/14).

[34] There are many controversies surrounding the construction of the third bridge. The first—a perennial criticism of bridge construction—is that the bridge will merely encourage more cars and more traffic, in no way reducing congestion. The second complaint is that it will destroy large sections of forest along the northern Bosporus. Finally, the choice of name: Yavuz Selim (Selim the Grim) was the Ottoman sultan responsible for incorporating much of the modern Middle East into the empire. This process also entailed a new emphasis on Sunni Islam and persecution of religious minorities in the form of registration and mass murder. Tens of thousands of Alevis were massacred during his reign. Modern Alevis are suspicious of pious politicians, tend to vote for laicist parties like the CHP, and have been vocal in their criticisms of the bridge name.

[35] The TİB made its decision to block the entire country’s access based on four complaints: the first came from İsmet Özel, an Islamist poet who wanted a fake account using his name removed. The second from Binali Yıldırım, the former transportation minister, who wanted a critical account removed. The third came from a retired government employee in the northern city of Samsun, who had filed a complaint after “pornographic” pictures of her had been spread via Twitter. A final one was based on vague claims of an investigation into terrorist-linked accounts (İsmail Saymaz,“İşte Twitter yasağına gerekçe olan mahkeme kararları,” Radikal, 3/21/14; Osman Arslan,“Twitter’ın yasaklanmasına tuhaf gerekçe,” Zaman, 3/21/14; Tulin Daloglu, “Turkey Grapples with the Reality, Implications of Internet Ban,” Al-Monitor, 3/21/14).

[36] Doğan Media and its owner have been an AKP bugbear for some time, but the inclusion of the Ciner Group is a new development. Ciner is, after all, the owner of several (seemingly) pro-government newspapers and one of its executives was repeatedly caught on tape agreeing to alter and/or censor information at the request of government officials. However, the argument from media outlets closest to the government (and from Erdoğan too, it seems) is that the Ciner Group’s CEO has been blackmailed by Gülenists and, since 2009, has been censoring reports that would expose Gülenist influence in the army and elsewhere (Cem Küçük, “İşte gerçek yolsuzluk dosyaları.” Yeni Şafak, 3/23/14; Recep Yeter, “Şantaj listesi,” Yeni Şafak, 2/27/14; Kenan Kiran, “Ciner, Paralel Yapı’ya teslim,” Yeni Akit, 5/3/14).

[37] Though Erdoğan never refers to Fethuallah Gülen by name, the word “smiling” in Turkish literally is “gülen.” There’s no way of knowing, I suppose, but the statement “we will be smiling” couldn’t equally mean we will be Gülen—certainly given the emphasis on the word in the speech . . .Far fetched though this likely is, it gels with the AKP campaign propaganda posters from the municipal elections, large posters of Erdoğan and other candidates reading “Daima Hizmet, Daima Millet.” These translate as “Eternal Service, Eternal Nation” Then again, “Hizmet” is also the name the Gülenist organization uses for itself.

[38] A reference to the 2012 attempt by Gülenist-linked prosecutors to supoena Hakan Fidan, the Chief of the National Intelligence Service on the grounds that he was meeting with the PKK. Subsequently, laws have been passed requiring all such investigations to pass through the office of the president.

[39] The Mavi Marmara was a Turkish boat used by pro-Palestine groups, in particular the Turkish charity İHH, in 2010 to break through the Israeli imposed blockade on Gaza. Before the group had even entered into Israeli waters, it was attacked by Israeli commandos resulting in nine deaths (eight Turkish). A major international incident, the raid was condemned by the Turkish government and Turkish people in general—it served as inspiration for the Turkish movie Valley of the Wolves: Palestine, wherein Turkish commandos travel to Israel to seek revenge against the Israeli officer responsible for the raid. Fethullah Gülen, however, criticized the flotilla leaders, saying they should have received permission from the Israeli government. During the December 17 events, when law enforcement officals connected with Gülen arrested government allies, İHH members were arrested on suspicion of being part of Al Qaeda. (“Report of the Secretary-General’s Panel of Inquiry on the 31 May 2010 Flotilla Incident,” United Nations, September 2011; Joe Lauria, “Reclusive Turkish Imam Criticizes Gaza Flotilla,” Wall Street Jounral, 6/4/10; “El Kaide operasyonunda 4 kişi tutuklandı,” Milliyet, 1/18/14)

[40] Here Erdoğan is referring to the death of Berkin Elvan, a fifteen year old who was hit on the head by a tear gas cannister and sent into a coma, dying 269 days later. According to his family and critics of the government, Berkin was on his way to buy bread when he accidentally stumbled into the protest. According to government supporters, he was actively participating in the protests. His death led to massive protests; during one, rival gangs with “political” orientations showed up, resulting in fights. During these, a twenty-two year old named Burakcan Karamanoğlu was killed. In mourning his death, the dynamic was reversed with Erdoğan expressing deep sorrow and critics of the government staying comparatively mum (“Gazeteler Berkin Elvan’ı Nasıl Gördü ya da Görmedi?” Bianet, 3/12/14; “Okmeydanı’nda hayatını kaybeden Burakcan Karamanoğlu uğurlandı,” T24, 3/13/14; “Erdoğan Berkin Elvan’ı terörist ilan etti,” Cumhuriyet, 3/14/14).

[41] 77 billion TL

[42] Erdoğan is referencing a 2004 interview with Sarigül printed in Zaman, a Gulenist paper (Nuriye Akman, “Havaalanında 50 bin kişi karşılamazsa Ankaraya inmem,” Zaman, 4/26/04).

[43] “Purple cow” implies that he cannot be defined as on the left or right, as laicist or relgious.

[44] Doubles as a reference to a book of the same title by Ömer Yılmaz İnanç, criticizing Sarigül. (“Düğün Evinin Tefçisi Ölü Evinin Yasçısı,” Habervaktim, 10/24/13)

[45] A reference to Sarigül history of getting into fights—in the parliament, at party congresses, at sporting events . . .

[46] The following chant would seem to be an adaptation of the song “Beraber Yürüdük Biz Bu Yollarda,” by Muazzez Abacı.

[47] Over the past month, the song had caused a minor PR problem. Arslan Sultanbekov, a Kazak songwriter, had accused Uğur Işılak of taking his song, “Dombıra,” altering the words, and using it without his permission. On February 20, 2014, a social media announcement by Sultanbekov hinted at a lawsuit. The following day n a discussion on CNNTürk between the two musicans, Işılak claimed that he was unaware of Sultanbekov’s authorship and had thought it was a traditional Turkic ballad, at which point Sultanbekov snapped, “You say you’re a bard of the people, but you’re a palace minstrel.” A month late, Sultanbekov met Işılak and the two managed to patch things up—Işılak rejects the notion that Sultanbekov received royalties. News sources critical of the government tended to focus on the initial fracas, while pro-government papers merely mentioned the reconciliation between the two muscians (“Canlı yayındaki ‘dombra’ tartışmasında sert sözler,” Hurriyet, 2/21/14; Kübra Sönmezışık “Sultanbekov’un sözleri çarpıtıldı,” Yeni Safak, 3/26/14; Ömer Karahan, “‘Bana hırsız diyenlere hakkımı helal etmem,’Sabah, 3/26/14; “Sultanbekov AKP mitinginde: Ne değişti?” Diken, 3/24/14)

[48] Kazakh and Turkish lyrics for the oringinal, and Turkish lyrics for the altered piece can be found at Lirikbul.